Πρώτη Μέρα στο Σχολείο....

Θυμάμαι ακόμα το χτυποκάρδι της πρώτης μέρας στο σχολείο... την αγωνία, τις προσδοκίες...
Θα ήταν όλα όπως τα περίμενα; Θα τα κατάφερνα όπως θα ήθελα; Θα έκανα καλούς φίλους στην τάξη;
Κι οι δάσκαλοι πώς θα ήταν;
Θυμάμαι την ώρα του αγιασμού να τους παρατηρώ προσπαθώντας να καταλάβω αν ήταν αυστηροί ή όχι, αν θα είχαμε μαζί τους στιγμές χαλαρές και ευχάριστες ή αν θα ήμασταν χωμένοι σε βιβλία και ασκήσεις χωρίς ανάσα...

Σήμερα το πρωί, στην απέναντι "όχθη" πλέον ως εκπαιδευτικός, παρατηρούσα τους μικρούς μας μαθητές όπως είχαν παραταχθεί στις σειρές τους ανά τάξη. Τα μεγαλύτερα με τον "αέρα" και την αυτοπεποίθηση του τελειόφοιτου έκαναν αστεία μεταξύ τους, τα πρωτάκια ντροπαλά και αμήχανα -μερικά κρατώντας ακόμα από το χέρι τις μανούλες τους, άλλα πιο μεγάλα μοίραζαν χαμόγελα στους δασκάλους της περσινής χρονιάς, άλλα νυσταγμένα κοίταζαν το ρολόι τους, άλλα είχαν πιάσει ψιλή κουβέντα προσέχοντας να μην τα βλέπουν, άλλα περιεργάζονταν προσεχτικά την παράταξη των δασκάλων δίπλα στον παπά και το τελετουργικό του με το σταυρό και το βασιλικό στο γυάλινο μπόλ, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους συμμαθητές τους μη και δεν κάνουν το σταυρό τους στη στιγμή που πρέπει...
Σίγουρα, σκέφτηκα, πολλά από αυτά τα παιδάκια θα έχουν ακούσει για την έλλειψη βιβλίων, για σχολεία που έκλεισαν, για όσα ακούγεται ότι θα κλείσουν (ανάμεσα σε αυτά και το δικό τους...), για χρήματα που δεν υπάρχουν, για δυσκολίες και προβλήματα.. που τελειωμό δεν έχουν. 
Κάποια προσωπάκια ήταν συννεφιασμένα και αναρωτήθηκα αν ήταν γι'αυτο το λόγο, αν ήδη εμείς οι μεγάλοι τα έχουμε φορτώσει με τις αγωνίες και τις έγνοιες μας. Αν άθελα μας τους στερούμε κομμάτι από την αθωότητα της ηλικίας τους που, ο,τι και να συμβαίνει, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να ακουμπήσει.
"Καλή χρονιά και καλή πρόοδο!" ευχήθηκε η νέα διευθύντρια και τα μαθητούδια μας ξεχύθηκαν στην αυλή με γέλια και φωνές, κάποια ήδη με μια μπάλα στο χέρι έτοιμα για παιχνίδι, σκορπώντας την προηγούμενη απαισιόδοξη σκέψη μου.
Αν υπάρχει ελπίδα μέσα σε όλα αυτά που ζούμε, είναι αυτά τα παιδιά!
Μια ηλιαχτίδα μέσα στη μαυρίλα των ημερών μας η χαρά, το γέλιο και ο ενθουσιασμός τους.

Καλή μας σχολική χρονιά!!

ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ ΚΑΤΑΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΕΥΡΩ!!! ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΕΜ (ΤΟΠΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ)

Ο Χρήστος Παπαϊωάννου παρακολουθεί τις συναλλαγές του µε ΤΕΜ στον φορητό του υπολογιστή. Είναι ένα από τα 200 µέλη του Δικτύου ανταλλαγής στη Μαγνησία που χρησιµοποιούν µια εναλλακτική µονάδα αντί του ευρώ.
Δεν αλλάζει χέρια. Δεν τυπώνεται σε χάρτινη µορφή ούτε κόβεται σε νόµισµα. Οι κάτοχοί της όµως τη χρησιµοποιούν ως µέσο για να αγοράσουν και να πουλήσουν. Από το περασµένο καλοκαίρι, στις γειτονιές του Βόλου, οι συναλλαγές δεν γίνονται αποκλειστικά µε ευρώ. Η οικονοµική κρίση και η έλλειψη ρευστότητας γέννησαν ένα δίκτυο ανταλλαγών και µια νέα µονάδα: την ΤΕΜ.
Ονοµάζεται Τοπική Εναλλακτική Μονάδα και, σύµφωνα µε τους δηµιουργούς της, έχει θεωρητικά ίση αξία µε το ευρώ, αλλά όχι την ίδια δύναµη κατανάλωσης έξω από το Δίκτυο. «Δεν είναι νόµισµα ούτε υπάρχει ανταγωνιστικά στο ευρώ. Είναι µια µονάδα που αντιπροσωπεύει την αξία των ανταλλαγών που κάνουµε µεταξύ µας», λέει ο κοινωνιολόγος Γιάννης Γρηγορίου, ένα από τα πρώτα µέλη του Δικτύου.
Η ΤΕΜ χρησιµοποιείται στη Μαγνησία, στο Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης που ξεκίνησε τον περασµένο Ιούνιο.


Από µια παρέα φίλων το Δίκτυο µεγάλωσε και έφτασε τα 50 µέλη µέσα σε έναν µήνα και σήµερα φτάνει τα 200. Για να συµµετάσχει κάποιος, απαιτείται φωτοτυπία της αστυνοµικής ταυτότητας. Με την εγγραφή, το Δίκτυο του δίνει πίστωση 300 ΤΕΜ (χωρίς την επιβάρυνση τόκου), τις οποίες µπορεί να ξοδέψει στις υπηρεσίες ή τα προϊόντα που προσφέρουν τα υπόλοιπα µέλη. Ο λογαριασµός του καθενός και οι συναλλαγές καταγράφονται σε ηλεκτρονική βάση δεδοµένων. Στην ίδια ιστοσελίδα τα µέλη καταχωρίζουν αγγελίες για προσφορά υπηρεσιών και προϊόντων. Όποιος δεν έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο εξυπηρετείται µε κουπόνια (εντολές πληρωµής).
Μεταξύ των µελών υπάρχουν αγρότες, υδραυλικοί, δικηγόροι, λογιστές, ηλεκτρολόγοι, ένας καρδιολόγος, µια οµοιοπαθητικός και ένας ιδιοκτήτης καταστήµατος οπτικών. Όπως εξηγεί ο κ. Γρηγορίου, τα καταστήµατα ή οι επιχειρηµατίες ζητούν από µέλη του Δικτύου ένα µέρος της τιµής σε ευρώ και το υπόλοιπο σε ΤΕΜ, καθώς έχουν να καλύψουν το κόστος παραγωγής, τον ΦΠΑ και την προµήθεια σε ευρώ. «Για παράδειγµα, στο µαγαζί µε τα οπτικά, για έναν σκελετό γυαλιών αξίας 100 ευρώ ο ιδιοκτήτης θα ζητήσει από τον πελάτη 70 ευρώ και 30 ΤΕΜ. Σαν να του κάνει έκπτωση. Έπειτα θα κόψει απόδειξη για 70 ευρώ», λέει ο κ. Γρηγορίου.

Η ΤΕΜ µπορεί, σύµφωνα µε τους κατόχους της, να αναστήσει την τοπική αγορά. Όπως λένε, εξοικονοµούν ευρώ που έπειτα τα διαθέτουν εκτός Δικτύου. Παράλληλα δίνουν αγοραστική δύναµη σε ανέργους. Ο Θοδωρής Μαυρίδης είναι ένας από αυτούς. Πενήντα τριών ετών, ηλεκτρολόγος, χωρίς δουλειά εδώ και οκτώ µήνες. Έλαβε τις πρώτες του ΤΕΜ κάνοντας µια ηλεκτρολογική εργασία και σχεδιάζει να τις ξοδέψει στην αγορά αγροτικών προϊόντων. «Αισθάνομαι ελεύθερος. Δεν µε δεσμεύει το ευρώ», λέει.
Για τον βελονιστή Ευριπίδη Σιούρα η ΤΕΜ είναι µια µονάδα ανταλλαγής, «όχι µέσο δύναµης όπως τα κλασικά νοµίσµατα». Στόχος της Μαιρίτας Χούπη, µέλους του Δικτύου, είναι να γίνονται όσο το δυνατόν περισσότερες συναλλαγές µε ΤΕΜ. Με το µεγαλύτερο µέρος της σύνταξής της καλύπτει σήµερα παλιότερά της δάνεια. Συγκέντρωσε τις δικές της ΤΕΜ βοηθώντας µια γυναίκα µε αναπηρία. «Φτωχός δεν είναι όποιος δεν έχει χρήµατα, αλλά όποιος δεν έχει να προσφέρει κάτι. Αυτή είναι η φιλοσοφία µας», λέει.

Η ΤΕΜ χρησιµοποιείται µόνο στο Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης Καλύπτει ανάγκες, όχι την επιβίωση
Ακόµα κι αν φτάνει σήµερα τα 200 µέλη, το Δίκτυο βρίσκεται σε εµβρυϊκό στάδιο. Μπορεί να καλύψει κάποιες ανάγκες, αλλά όχι και να εξασφαλίσει την επιβίωση. Το ενοίκιο, οι λογαριασµοί, η τροφή και η βενζίνη αγοράζονται και πωλούνται σε ευρώ, όχι σε εναλλακτικές µονάδες. Κάποια µέλη του Δικτύου δυσκολεύονται να συγκεντρώσουν ΤΕΜ, αφού τα δικά τους επαγγέλµατα δεν έχουν µεγάλη ζήτηση. ο κ. Γρηγορίου, ως κοινωνιολόγος, αντιµετωπίζει αυτό το πρόβληµα. Γι’ αυτό ενισχύει τον ηλεκτρονικό λογαριασµό του σε ΤΕΜ συµµετέχοντας σε χειρωνακτικές εργασίες, επισκευές ή βαψίµατα.

Εκδίδουν και τοπικά νοµίσµατα µε σταθερή ισοτιµία µε το ευρώ

Δίκτυα σαν κι αυτό λειτουργούν εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. Στη Γερµανία έχουν προχωρήσει ένα βήµα παραπέρα και εκδίδουν τοπικά νοµίσµατα. Ένα από τα πιο επιτυχηµένα εσωτερικά νοµίσµατα είναι το chiemgauer στη Βαυαρία µε σταθερή ισοτιµία ένα προς ένα µε το ευρώ. Εµπνευστής του είναι ένας καθηγητής λυκείου, ο Κρίστιαν Γκέλερι. Το chiemgauer δηµιουργήθηκε το 2003 και σήµερα χρησιµοποιείται ως µέσο συναλλαγής µεταξύ 3.000 ατόµων και 600 επιχειρήσεων. Τυπώνεται σε νοµίσµατα των 2, 5, 10, 20 και 50. Φέρουν ταινία ασφαλείας, υδατογράφηµα και ιριδίζουσα λωρίδα για να µην είναι εύκολη η αντιγραφή τους. Μπορεί κανείς να τα ανταλλάξει µε ευρώ σε 50 διαφορετικά σηµεία, µε προµήθεια 3% που καταλήγει ως δωρεά σε κάποια µη κυβερνητική οργάνωση. Όπως µας λέει ο κ. Γκέλερι, οι πολίτες φορολογούνται για το εισόδηµά τους στο παράλληλο νόµισµα. Αν και µόνο η κεντρική τράπεζα έχει δικαίωµα να εκδίδει νόµισµα, ο γερµανός δάσκαλος λέει ότι οι αρχές της χώρας «ανέχονται το chiemgauer επειδή κυκλοφορεί σε µια περιορισµένη γεωγραφικά περιοχή και καλύπτει ένα µικρό µέρος των συναλλαγών. Θα το εκδίδαµε ακόµα κι αν δεν είχε µπει η χώρα µας στο ευρώ. Για εµάς είναι ένα εργαλείο στήριξης της τοπικής αγοράς. Είναι µέσο ανάπτυξης. Στόχος µας παραµένει το 50% των τοπικών συναλλαγών να γίνεται µε το δικό µας νόµισµα».

Οι υποστηρικτές του chiemgauer αναφέρουν ότι από την εµφάνισή του έχει ενισχυθεί η τοπική οικονοµία. Τα καταστήµατα προτιµούν πλέον παραγωγούς της περιοχής και ο κ. Γκέλερι εκτιµά ότι στο µέλλον θα πέσουν και οι τιµές τους σε σχέση µε τα εισαγόµενα αγαθά αφού θα αυξηθεί η ζήτησή τους.

Κοινωνίες σε απομόνωση

Ο Γκέρχαρντ Ρεσλ, καθηγητής Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Ρέγκενσµπουργκ, έχει µελετήσει τα δεκάδες τοπικά νοµίσµατα που κυκλοφορούν στη Γερµανία. Όπως γράφει σε µια ανάλυσή του, «συστήµατα σαν κι αυτά οδηγούν τις τοπικές κοινωνίες σε αποµόνωση. Εµποδίζουν το εµπόριο µε άλλες περιοχές, που είναι βασικό κοµµάτι για την ανάπτυξη της τοπικής οικονοµίας».

Από τα πιο επιτυχηµένα εσωτερικά νοµίσµατα είναι το chiemgauer στη Βαυαρία, το οποίο έχει ισοτιµία ένα προς ένα µε το ευρώ.

«Αγκάθι» η φορολογική νοµιµότητα των συναλλαγών

Αντίστοιχες πρωτοβουλίες για τη δηµιουργία µονάδων ανταλλαγής ή νοµισµάτων που κυκλοφορούν παράλληλα µε το εθνικό εγείρουν συχνά ερωτήµατα για τη φορολογική τους νοµιµότητα. Στη Μαγνησία κόβονται αποδείξεις για τις συναλλαγές σε ευρώ, όχι για όσες γίνονται σε ΤΕΜ.

Οι φορολογικές αρχές της Αυστραλίας εξέτασαν αντίστοιχα δίκτυα στη χώρα τους το 1991 και έκριναν ότι για φιλικές συναλλαγές που δεν αφορούν επαγγελµατικές δραστηριότητες δεν τίθεται ζήτηµα φορολόγησης. Ωστόσο, όταν κάποιος προσφέρει υπηρεσίες ή προϊόντα µέσα από την επιχείρησή του, είναι ελεγχόµενος φορολογικά.

Σύµφωνα µε έναν από τους όρους συµµετοχής στο ∆ίκτυο της Μαγνησίας, «τα µέλη έχουν την αποκλειστική ευθύνη σχετικά µε τις πιθανές υποχρεώσεις τους προς την Εφορία που προκύπτουν από τις συναλλαγές που πραγµατοποιούν µε άλλα µέλη του δικτύου».

Και σε άλλες πόλεις. Ήδη πολίτες από την Αθήνα, την Κατερίνη και τη Λαµία έχουν προσεγγίσει το ∆ίκτυο στον Βόλο και σκέφτονται να ξεκινήσουν κάτι αντίστοιχο στα δικά τους µέρη.

«Μας ενδιαφέρει να δώσουµε πρακτικές λύσεις στην οικονοµική κρίση», λέει ο κ. Γρηγορίου. «∆εν θέλουµε ούτε να προκαλέσουµε ούτε να εντυπωσιάσουµε. Ακόµα είµαστε στην αρχή της προσπάθειας.

Η ιδέα µας βασίζεται στην ανταλλακτική οικονοµία όπως τη ζήσαµε στα χωριά. ∆εν είναι τίποτα περισσότερο».
Η ανταλλακτική οικονοµία φαίνεται πως κερδίζει φίλους και εκτός Μαγνησίας, καθώς το σκέφτονται και στην Αθήνα.



Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΤΕΜ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ:http://www.tem-magnisia.gr/index.php

Summer's here..!

"Τα άνθη της φλαμουριάς ποτέ δεν μύριζαν τόσο έντονα όσο φέτος..!"

"Να κι ένα σχόλιο που δεν έχει σχέση με μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, περικοπές και χαμένες θέσεις εργασίας!" σκέφτηκα και κοίταξα τις ολάνθιστες φλαμουριές στον πεζόδρομο - ίσως και να μην τις είχα προσέξει ποτέ πριν - και αντιλήφθηκα ότι όντως η μυρωδιά σχεδόν σε ζαλίζει, σε λιγώνει σαν γλυκό του κουταλιού...

Οι πρώτες πολύ ζεστές μέρες του καλοκαιριού έκαναν την εμφάνισή τους και το μεσημέρι η πόλη αδειάζει από κόσμο.
Κάτω από τη σκιά μιας φλαμουριάς κρύο τσάι με πολλά παγάκια, μυαλό άδειο από σκέψεις και λίγη μουσική παρακαλώ..!





Μια στοίβα μυθιστορήματα που περιμένουν να διαβαστούν, οι τελευταίες κούτες με χειμωνιάτικα που περιμένουν (πολύ υπομονετικά...) να βρουν μια θέση στο πατάρι, σχέδια για εξόρμηση σε κάποια παραλία, διάθεση πιο αισιόδοξη από κάθε άλλη εποχή του χρόνου...

Summer's here!!

ΜΥΡΩΔΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Το κίνημα των "Αγανακτισμένων" έφτασε και στη μικρή μας πόλη και όλο μεγαλώνει... Ίσως αν φωνάξουμε πολύ δυνατά να ξυπνήσουμε και όσους ακόμα ζουν και κινούνται στο μικρόκοσμό τους που θεωρούν ασφαλή... Είναι η χρυσή μας ευκαιρία, όλοι μαζί μπορούμε να ανατρέψουμε το μέλλον που έφτιαξαν για μας χωρίς εμας!!

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ 1

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ 2

Pure Beauty

Τελικά τα ΜΜΕ έχουν ένα ξεχωριστό ταλέντο να μας κάνουν να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και όμορφες εικόνες σε αυτό τον κόσμο. Αντίδοτο στην κατάθλιψη, όμορφες εικόνες και μουσικές, μια βουτιά που μπορεί ο καθένας να κάνει στον προσωπικό του παράδεισο.

Βάζω να παίζει Sarah Brightman και ξεκινώ ένα μικρό ταξίδι με το νου σε εικόνες που αιχμαλώτισα για πάντα στη μνήμη μου...



Νυχτερινή βόλτα στο Albert Dock του Liverpool. Το κρύο τσουχτερό, μικρές νιφάδες χιονιού κάνουν την εμφάνισή τους. Η πόλη παίρνει όψη μαγική!
Σε ένα μικρό καφέ με χαμηλό φωτισμό βρίσκω καταφύγιο. Ζεστή σοκολάτα με σαντιγί, οι Βeatles να παίζουν στο background, παρέες κοριτσιών μπαινοβγαίνουν φορώντας φορεματάκια καλοκαιρινά και πέδιλα (!) Τις βλέπω και διστάζω ακόμα να βγάλω το χουχουλιάρικο κασμερένιο μου κασκόλ. Μυρωδιά καφέ και γυναικείου αρώματος μπερδεύονται στην ατμόσφαιρα, ο σερβιτόρος μου φέρνει σε ένα πιατάκι κέικ και μπισκότα...

Δεν είχα την τύχη να επισκεφτώ ακόμα τη Βενετία που φήμες τη θέλουν να είναι η πιο ρομαντική πόλη του κόσμου, ωστόσο στις ταξιδιωτικές μου αναμνήσεις η πιο ρομαντική γειτονιά του κόσμου είναι η Μονμάρτρη.
Σαν να βούτηξες ξαφνικά στον κινηματογράφο έχεις την αίσθηση ότι στην επόμενη γωνία θα δεις την Αμελί να σου χαμογελά, μουσικές και χρώματα συνοδεύουν κάθε σου βήμα, μαζί με αναρίθμητους ζωγράφους που ζητούν να φτιάξουν το πορτραίτο σου. Στενά πλακόστρωτα, μικρά μαγαζιά με μπιμπελό και αντίκες κάθε είδους, όμορφα στέκια για καφέ ή παγωτό... και στην κορυφή του λόφου η επιβλητική εκκλησία της Αγίας Καρδιάς (Sacre Coeur) που αγναντεύει ολόκληρη τη γαλλική πρωτεύουσα. Magnifique!

Το πιο όμορφο πράγμα που μπορείς να ζήσεις στην Αγγλία είναι το καλοκαίρι στην εξοχή. Αρχές Ιουλίου του 2003 και η θερμοκρασία αγγίζει τους 28 βαθμούς. Κάποιοι Άγγλοι φίλοι μιλούν για "καύσωνα" κι εγώ σκέφτομαι ότι απλά δεν έχουν έρθει στην Ελλάδα τον Ιούλιο για να αλλάξουν γνώμη για το τι σημαίνει καύσωνας! Ο ζεστός καιρός απαιτεί να φύγεις από την πόλη και να κάνεις εξόρμηση στην εξοχή. Ο δρόμος μας βγάζει στην Ουαλία, περνάμε από μικρά χωριά και καταλήγουμε στο Llangollen. Σούρουπο, τα μαγαζιά έχουν κλείσει και ελάχιστοι άνθρωποι περπατούν στα στενά δρομάκια της μικρής πόλης. Ακολουθούμε τον ήχο του νερού που κυλά και φτάνουμε στο ποτάμι, μπροστά σε μια γέφυρα που είναι σίγουρο ότι μετρά εκατοντάδες χρόνια ζωής. Πέτρινα μεσαιωνικά σπίτια, κάποια από τα οποία μοιάζουν με κάστρα παραμυθιών. Φαναράκια κρεμασμένα στους εξωτερικούς τοίχους, μικροσκοπικοί κήποι με πρασινάδα και λουλούδια. Ένας μικρός παράδεισος.

Επιστροφή στη βάση... Μαγευτικά τα τοπία στο εξωτερικό αλλά μόλις 30' από το σπίτι μου βρίσκεται η απόλυτη μαγεία!!

Η Λίμνη Πλαστήρα το χειμώνα...

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΜΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Ελαφονήσι, Αύγουστος 2010

Γλυκός Αύγουστος...

Με ζέστη μπήκε ο φετινός Αύγουστος, η πόλη συνεχίζει να αδειάζει καθημερινά, κι εγώ μετράω αντίστροφα για τις δικές μας οικογενειακές διακοπές στην ξελογιάστρα Κρήτη.
Οι πολύ απαισιόδοξοι γύρω μου μιλούν για το τελευταίο ξέγνοιαστο καλοκαίρι που θα έχουμε ως Έλληνες, τα δε κανάλια και εφημερίδες άλλαξαν ρότα και τώρα μιλούν για επερχόμενη ανάκαμψη στα οικονομικά της χώρας από Σεπτέμβρη... Ε, βέβαια, έρχονται και εκλογές όπου να 'ναι...
Μπουχτίζω, κλείνω την τηλεόραση, πετώ στα σκουπίδια τις τελευταίες εφημερίδες που περιφέρονται στο σπίτι και αρχίζω σιγά σιγά να ξεδιαλέγω τα ρούχα που θα φοράμε στις βόλτες μας στα πλακόστρωτα του Ηρακλείου.
Η Αθηνά με ρωτάει πόσο μεγάλο θα είναι το καράβι που θα μας πάει στην Κρήτη και ψάχνει να βρει με φούρια τα καινούργια της μπρατσάκια με το Γουίνι.
Η Έλλη απολαμβάνει μια φέτα καρπούζι πάνω στον καναπέ αλλά σίγουρα θα προτιμούσε να ηταν καθισμένη με γυμνά ποδαράκια πάνω σε μια αμμουδιά.
Τι γλυκός μήνας ο Αύγουστος..! Φέρνει τόσο κοντά την προοπτική της χαλάρωσης και της ανεμελιάς!
Οι κακές σκέψεις αραιώνουν τις επισκέψεις τους, τον Αύγουστο αφήνεις λιγάκι το ρολόι στην άκρη, ανασυντάσσεσαι, κάνεις σχέδια για το χειμώνα.
Γράφω εδώ και ένας ραδιοφωνικός σταθμός κάνει αφιέρωμα στον Αύγουστο, ο Παπάζογλου με ταξιδεύει σε κάτι βραδιές στη φοιτητική κατασκήνωση στο Ποσείδι της Χαλκιδικής, με το αναπανάληπτο ηλιβασίλεμα, τις μαυροδάφνες, την κιθάρα και την καλή παρέα...



Αύγουστος... Γλυκός Αύγουστος με μαγική κατακόκκινη πανσέληνο...
Αύγουστος των παιδικών μου χρόνων στην αυλή της γιαγιάς μου με τη μεθυστική μυρωδιά του γιασεμιού, το δροσερό αεράκι που κουβαλούσε αρμύρα από τη θάλασσα δυο δρόμους πιο κάτω... Αύγουστος στα Χανιά, στην παραμυθένια παλιά πόλη με τα χρώματα, τις μουσικές, τις μικρές εκπλήξεις να παραμονεύουν σε κάθε δρομάκι. Αύγουστος στο Ελαφονήσι, με τη θάλασσα νερό να την πιείς στο ποτήρι να ξεδιψάσεις από τον καυτό ήλιο.



Αύγουστος στις Κυκλάδες, γεύση από λιαστή ντομάτα και γλυκό κρασί Σαντορίνης, λευκό-μπλε στη Νάουσα της Πάρου, μελτεμάκι στην Αγία Άννα της Νάξου, ατέλειωτες βόλτες στη Χώρα της Άνδρου...



Τελευταίες μέρες του Αυγούστου, παραμονές εξεταστικής στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσα σε βιβλία, σημειώσεις και καφέ, ανοιχτές ακόμα βαλίτσες από ταξίδια, φωτογραφίες από χαμογελαστά πρόσωπα και νησιά στις διακοπές που μολις πέρασαν, βόλτες στο Λευκό Πύργο αποχαιρετώντας το καλοκαίρι με μια μικρή μελαγχολία, τελευταίες συναυλίες σε ανοιχτό χώρο...



Αύγουστος των πιο γλυκών και αγαπημένων αναμνήσεων..!



Ραντεβού το Σεπτέμβρη!!

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ... ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΑ!

Το παρακάτω κείμενο το εμπνεύστηκα από ένα παρόμοιας φιλοσοφίας κείμενο του οικονομολόγου Ξεν. Ζολώτα, το έγραψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Liverpool και αποτέλεσε τη βάση της μεταπτυχιακής μου εργασίας.
Το "ξετρύπωσα" πρόσφατα και διαβάζοντάς το διαπιστώνω για ακόμα μια φορά πόση επιρροή είχαμε ανά τους αιώνες στον υπόλοιπο κόσμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση γλωσσικά αλλά, γενικότερα μιλώντας, σε τόσα επίπεδα που πιθανόν δε βάζει ο νους μας!
Σε αυτή τη δύσκολη εποχή που διανύουμε, με τόσα και τόσα πικρόχολα και ειρωνικά σχόλια να στρέφονται προς την Ελλάδα και τους Έλληνες, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ακριβώς αυτό.
Κι ας σεβαστούμε πρώτοι τον εαυτό μας και την ιστορία μας για να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο και οι ξένοι...


NEW HOLLYWOOD: ANATOMY OF A CINEMATIC PHENOMENON
by Anastasia Spirou,
October 2002

The genesis of New Hollywood cinema in the late 1960s was a polymorphous phenomenon as well as the byproduct of a synthesis of historical, political and technological dynamics that characterised the epoch.

In the last three decades, critics and scholars have invariably emphasised the catalytic role of the post-war catastrophe of studio hegemony, which allowed new or peripheral phenomena to surface.
This argument is valid. Once monopolistic practices were eliminated, a new generation of directors, who had professed the grammar and syntax of cinema in film schools, and a group of enlightened producers were in a position to take over Hollywood and transform it.

Nonetheless, it would not be a hyperbole to argue that post-war European cinema was the real catalyst for the aesthetic and ideological metamorphosis of Hollywood.
The immediate post-war period had been one of acme for European cinema. France and Italy led the way with directors such as Roberto Rossellini, Vittorio De Sica, Jean-Luc Godard, Francois Truffaut, Alain Resnais, Federico Fellini and Michelangelo Antonioni, whose, to a great extent, empirical knowledge of cinematic conventions was adequate for the creation of innovative films.
While Hollywood was in a state of lethargy, a plethora of European films reached the United States and became a cultural oasis as they electrified cinephiles with their authenticity, philosophical underpinnings and psychological depth, despite their often labyrinthine narrative style.

Enthused by the idea of the apotheosis of the director (i.e. the director as auteur) articulated by French theorists, and having emerged from a process of osmosis, whereby European aesthetics had become part of their own artistic visioon, young American directors and older ones who revolted against the system, set oute to make idiosyncratic and often esoteric and eccentric films in the spirit of A Bout de Souffle and La Dolce Vita.
This was to the horror of conservative and "cinephobic" groups (to use Pauline Kael's term), who had harshly critised several European films in polemic reviews, referring to them as "pictorial cacophonies", "cynical and misanthropic", "heretic" and even "blasphemous"!

Following the examples of their European mentors, New Hollywood directors, including Francis Coppola, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich, Bob Rafelson, and Robert Altman viewed with skepticism the orthodoxy of traditional cinematic practices, codes and policies, and fought for their artistic autonomy, which in previous decades had seemed a chimera. For them, Old Hollywood was not necessarily an anathema, but rather a sphere to be revisited and reconstructed with zeal and dynamism.

In early 1960s, New Hollywood had been in an embryonic state, with John Cassavetes and his influential Shadows. However, by 1967, a climate of euphoria and enthusiasm had overwhelmed Hollywood.
In 1967, Bonnie and Clyde epitomised the new aesthetic and ideological direction of Hollywood, which was exceptionally close to that of post-war European cinema. Arthur Penn's film was a hybrid, an amalgam of European aesthetics and American generic codes. Based on the gangster genre, it nonetheless echoed the episodic structure of A Bout de Souffle, the poetic lyricism of Jules et Jim, and the tragicomic atmosphere of Le 400 Coups.

Two years later, Easy Rider became the emblem of the sixties counter-culture and testified the influence of European cinema through its emphasis on character over story, and the use of innovative techniques to convey a sense of dystopia. It was a modern odyssey, an allegory for the counter-culture's quest for meaning amidst what they considered "a social and political chaos". Its commercial and critical success was scandalous, considering that four years earlier escapist and conservative films like The Sound of Music dominated the American box-office and were promoted as an antidote to socio-political pathology.

New Hollywood films placed the emphasis on the individual - more often than not on the anti-hero who struggled against internal and external demons, often triggering a cycle of hubris and nemesis, which nonetheless did not guarantee any sense of catharsis.
Films like Taxi Driver, Easy Rider, The Godfather, The Godfather Part II, and Bonnie and Clyde were all variations of the same thematic pattern. A generous dose of realism in these films engaged the viewer and enhanced empathy with the protagonist's drama.

The "New Hollywood" movement was ephemeral but its legacy colossal and still present.

IT'S A BEAUTIFUL... MESSY LIFE...

Μάλιστα... Οι Κασσάνδρες όργιάζουν και πάλι...

"Η χώρα στη δίνη της οικονομικής κρίσης."
"Οι Ελληνες υποδουλώνονται στην κυριαρχία του Δ.Ν.Τ."
"Η κοινωνία μας δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια."
"Η ανεργία θα φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, η εγκληματικότητα θα εκτιναχθεί, κόσμος θα πεινάσει, κόσμος θα εξαθλιωθεί"....
"Η Ελλάδα θα είναι το πρώτο θύμα μιας μεγάλης συνομωσίας οργανωμένης από συνδικάτα τραπεζιτών και πολυεθνικές, κινδυνεύουμε, κινδυνεύει η εθνική μας υπόσταση"....
Μπουχτισμένη κλείνω τηλεόραση και εφημερίδες και βγαίνω με τα παιδιά μια βόλτα.
Ο Μάιος είναι ο πιο αισιόδοξος μήνας του χρόνου, τι ειρωνεία να πέσουν όλα αυτά αυτή τη χρονική στιγμή..! Η φύση γιορτάζει, ο αέρας μοσχοβολά, τα λουλούδια ολάνθιστα είναι απόλαυση για τα μάτια, καλοκαιράκι προ των πυλών...
Κλείνω τα μάτια να αποτυπώσω αυτή τη στιγμή σαν σε φωτογραφία, όμως η μια σκέψη φέρνει την άλλη και όσα ακούγονται αυτές τις μέρες παίζουν μέσα στο μυαλό μου ξανά και ξανά σαν να κόλλησε η βελόνα.
Τι μας συμβαίνει; Ποιος κακός δαίμονας έχει αγγίξει τον τόπο μας; Τέσσερα θύματα μετράμε ήδη, θύματα ενός πρωτόγνωρου και ανεξήγητου μίσους και πολλοί λένε ότι είμαστε μόνο στην αρχή του κακού.

Κοιτώ τις μικρές μου που απολαμβάνουν ανέμελο παιχνίδι με άλλα παιδάκια στο παρκο. Μου χαμογελούν, ανταποδίδω το χαμόγελο μηχανικά κι έπειτα σκέφτομαι πόσες άραγε μάχες θα χρειαστεί να δώσουν εκείνες στο μέλλον για να φτιάξουν μια ζωή όπως την ονειρεύονται. Θα είναι σε θέση να κάνουν έστω και λίγα από τα όνειρά τους πραγματικότητα ή κάποιοι θα τους το στερήσουν; Μήπως η δικιά μας ήταν η τελευταία γενιά που κατόρθωσε έστω και αποσπασματικά να ζήσει όσα ονειρευόταν;

Έρχονται στιγμές που θεωρώ ότι είμαι ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε για να αλλάξω τις τωρινές συνθήκες και η μοιρολατρεία μου χτυπά την πόρτα. Ο,τι είναι να γίνει ας γίνει, άλλοι αποφασίζουν για μας. Οι αλλαγές έρχονται με τόση ορμή που είναι άδικος κόπος να προσπαθήσω να αντισταθώ. Και ποιά είμαι εγώ και με τι "όπλα" να αντισταθώ στα σχέδιά τους;

Την επόμενη στιγμή σκέφτομαι πιο θετικά.
Είμαι Ελληνίδα.
Ελληνίδα!
Ποτέ στο παρελθόν οι Έλληνες δεν παρέδωσαν τα όπλα, τουλάχιστον όχι οριστικά. Πρώτα πρώτα μπορώ να φροντίσω να εμπνεύσω στα παιδιά μου αγάπη και περηφάνια για τη χώρα τους, ειναι υποχρέωσή μου να το κάνω.
Να τους δείξω τις ομορφιές της, να τους μάθω να αγαπούν τη θάλασσα, τα βουνά, τις λίμνες, τη μικρή μας πόλη... Μεγαλώνοντας θα προσπαθήσω να τους κάνω να αγαπήσουν την ιστορία αυτού του τόπου, να νιώσουν θαυμασμό για τα μνημεία μας - θαυμασμό που φτάσαμε να νιώθουν περισσότερο οι ξένοι επισκέπτες παρά οι ίδιοι οι Έλληνες...
Να τους βοηθήσω να μάθουν τη γλώσσα μας, αυτή την υπέροχη γλώσσα, σωστά!

Επιστρέφω στο σπίτι και βάζω ένα cd. Η διάθεσή μου αλλάζει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Ποια μελωδία είναι πιο όμορφη από το "Χαμόγελο της Τζοκόντας"; Ποιοί στίχοι πιο συγκινητικοί από εκείνους της "Όμορφης Πόλης"; Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί έχουν γράψει με τόση ευαισθησία... Δεν πρέπει να χαθούν στο χρόνο οι δημιουργίες τους, οι νέες γενιές πρέπει να τις γνωρίσουν και να τις αγαπήσουν..!
Η Αθηνούλα μου δηλώνει ότι της αρέσει αυτό το cd και το βάζει πιο δυνατά. Μέχρι να ξεκινήσει η "Κοντέσα Εστερχάζυ" η μικρούλα Έλλη έχει ήδη γλαρώσει και αποκοιμιέται στο καθισματάκι της.

Αραδιάζω τα ψώνια που έκανα νωρίτερα στον πάγκο της κουζίνας. Σήμερα ό,τι αγόρασα είναι ελληνικό. Λαχταριστά κατακόκκινα μήλα Πηλίου, μοσχομυριστά πορτοκάλια Αργολίδας, ντοματούλες, αγγουράκια και πατατες ντόπιες, γάλα και φέτα νοστιμότατη επίσης ντόπια. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα ακουμπήσω ξανά πατάτες Αιγύπτου, μήλα Αργεντινής και αχλάδια Χιλής. Ας τα φάνε οι Αιγύπτιοι, οι Αργεντίνοι και οι Χιλιανοί, γιατί να τα φάω εγώ και η οικογένειά μου;
Σήμερα γύρισα σπίτι με λιγότερες σακούλες από ο,τι συνήθως. Στα πλαίσια της απειλής νέων μέτρων, γενικής χρεωκοπίας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο σκέφτηκα "ας κάνουμε λίγο κράτει" και τώρα διαπιστώνω με ανακούφιση ότι δεν χρειάζεται οπως άλλες φορές να γεμίσω το ντουλάπι μου με πράγματα που τελικά μπορεί και να μην καταναλώσουμε ποτέ.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού λοιπόν, ας δούμε λίγο αισιόδοξα την κατάσταση.
(Μακάρι βέβαια να το είχαμε συνειδητοποιήσει αυτό χωρίς να έρθει κανένα ΔΝΤ να μας το επιβάλλει...)

Πολύ μου άρεσε η κουβεντούλα που έπιασα στο παντοπωλείο της γειτονιάς μου με τον ιδιοκτήτη και δυό άλλους πελάτες που ψώνιζαν εκείνη την ώρα από εκεί. Γιατί να ξαναπάω στο αχανές, απρόσωπο σούπερ μάρκετ που επανειλημμένα μάλιστα με έχει κλεψει με διάφορα τεχνάσματα και να κατευθύνω τα ευρώ μου στην τσέπη των Γάλλων ή Γερμανών ιδιοκτητών του; Τι μου προσφέρει παραπανω; 30 λεπτά φτηνότερα ένα προϊόν το οποίο θα πάρω αλλά θα παρασυρθώ να το "συνοδεύσω" με άλλα δέκα προϊόντα που πιθανότατα δε χρειάζομαι; Να μου λείπει...
Ο κυρ Τέλης στο παντοπωλείο χαρίζει κι ένα χαμόγελο στις μικρές και πού και πού κι ένα μπαλονάκι που τις κάνει κατενθουσιασμένες. Αυτό πού το πάς... :)

Ο ήλιος πέφτει και ο ουρανός γίνεται ροζ, ένα υπέροχο ροζ σαν όνειρο.
Ο,τι κι αν γίνει έχουμε μια υπέροχη χώρα που ακόμα κι όταν την πληγώνουμε και της γυρίζουμε την πλάτη αυτή μας χαρίζει απλόχερα ένα θαυμάσιο ηλιοβασίλεμα, μυρωδιές που μεθούν, την προοπτική για έναν περίπατο σε μια παραλία που όμοιά της δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο και τη γεύση ενός κρασιού που επίσης δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο...
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όταν πατήσεις σε ξένη χώρα νοσταλγείς αμέσως την Ελλάδα. Κι αυτοί που λένε ότι θα μεταναστεύσουν δεδομένων των νέων συνθηκών μάλλον δεν το έχουν σκεφτεί πολύ καλά.

Ξέρω πολλούς ξένους που θα ήθελαν να ήταν Έλληνες. Στο εξωτερικό είχα πολλούς φίλους που λάτρευαν την Ελλάδα, που θα ήθελαν πολύ να ζουν εδώ.
Δε μένει παρά να την αγαπήσουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για να τη σώσουμε κι από τη χρεωκοπία κι από συνομωσίες κι από ξένους που εποφθαλμιούν να τη λεηλατήσουν με κάθε δυνατό τρόπο κι από πολιτικούς που προδίδουν κι εμάς κι εκείνη.
Αγάπη λείπει από αυτή την καημένη Ελλαδίτσα. Αν την αγαπούσαμε δε θα είχαμε ξενομανία. Αν την αγαπούσαμε δεν θα στέλναμε στη βουλή (και μάλιστα ξανά και ξανά) κάποιον ανίδεο από διακυβέρνηση μόνο και μόνο επειδή μας "εταξε" καποια εξυπηρέτηση ή μας χάιδεψε τα αυτιά με υποσχέσεις. Αν την αγαπούσαμε δε θα δικαιολογούσαμε κακούς επαγγελματίες, δεν θα ακουμπούσαμε σε αυτούς τα χρήματά μας. Αν την αγαπούσαμε δε θα μας γινόταν εμμονή το να μάθουμε στα παιδιά μας δυο και τρεις ξένες γλώσσες και μάλιστα από την α' δημοτικού, πριν ακόμα το παιδί μάθει να γράφει, να διαβάζει και να αγαπάει τα ελληνικά! Αν την αγαπούσαμε θα την προσέχαμε περισσότερο, δεν θα την καίγαμε, δεν θα αφήναμε σκουπίδια στις παραλίες της. Πρώτοι εμείς θα γινόμασταν φρουροί της.

Το "Χαμόγελο" τελείωσε και μαζί του οι σκέψεις μου που γεννήθηκαν ακούγοντάς το.
Νομίζω πως νιώθω καλύτερα τώρα. Και θα νιώσω ακόμα καλύτερα γνωρίζοντας οτι δε νιώθω μόνο εγώ έτσι.

FAIRYTALE ART έκθεση-bazaar

Τρεις δόσεις ξεχωριστά υλικά.
Δυο δόσεις φαντασία και αγάπη για δημιουργία.
Μια δόση έμπνευση, άφθονο μεράκι και κέφι και … η έκθεση-bazaar χειροποίητων ειδών FAIRYTALE ART στην πόλη της Καρδίτσας είναι γεγονός!
Το Σάββατο 24 Απριλίου στο πανέμορφο αίθριο της Δημοτικής Αγοράς, από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 10 το βράδυ, χειροποίητα κοσμήματα, διακοσμητικά, φωτογραφία, καλλυντικά, αξεσουάρ, ζαχαρωτά, κεριά και άλλες δημιουργίες σας περιμένουν για να δώσουν μια παραμυθένια πινελιά στην καθημερινότητά σας!

Συμμετέχουν:
Νανέλλη, G-Creations, Σκέτη Γλύκα, Μυρένια, Κεντημένα Γοβάκια, Στο Χρώμα της Άμμου, Vassilis Spyrou Photography, RaniaM, Joanna, BioOil Cosmetics.

Μέρος των εσόδων της έκθεσης θα διατεθεί στο σύλλογο γονέων παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες «Φλόγα»
(www.floga.org.gr) ως μικρή στήριξη στο πολύτιμο έργο του.

Υπεύθυνες διοργάνωσης:
Χρυσικοπούλου Μαρία, Χροναίου Αναστασία
fairytaleart@in.gr

ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ...!

Το Be Younique είναι μία ιδέα, περισσότερο από κάθε άλλο. Είναι μία ευκαιρία να παρουσιαστεί, να αναδειχθεί και να διαδοθεί η διαφορετικότητα και η μοναδικότητα. Μέσα από εκθέσεις προσφέρεται η δυνατότητα σε καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τη δουλειά και τις δημιουργίες τους, να γνωριστούν μεταξύ τους και να προβληθούν.



Στις 19, 20 και 21 Μαρτίου στον πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού 8 Δυτικά σας περιμένουμε από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 10 το βράδυ με ελεύθερη είσοδο!

Συμμετέχουν περισσότεροι από 70 εικαστικοί καλλιτέχνες: κόσμημα, ρούχο, αξεσουάρ, διακοσμητικό/ χρηστικό αντικείμενο, κερί, κούκλα, βιολογικά καλλυντικά, σαπούνι, φωτογραφία, ζωγραφική. και άλλα!



Ελάτε να θαυμάσετε από κοντά διαφορετικά έργα την κάθε ημέρα!





Συμμετέχουν: Efouax, Nene,Rita D, Poly Politou, {Marianna}, 2α Studio, All About Jools, ArtCode, Arte Gina, Asimina Art, Beyond Fantasy, Bio Oil Cosmetics, Bitter Acorn, Eleni k, Eleni Tsap, Fingertips, G Creations, Geisha, Jiohanela's jewellery, Kalisto Kalliope, Kika art, Killing Moon, Leoni, Lia, M@rouli, Magic Fashion Design, Magic Tale, Marianna, Marisa's Jewels, Mary- jane, Moordle, Morgenland Art, Muki Mu Kats, Naked Tile, Nena Maggot, Nola the Green, Ouph, Rita, Sweet Leeda, Syrma, Tali, VAL artwear, Vi.E.Em., Xrisaki, Άμπρα Κατάμπρα, Αστερόσκονη, Βαλεντίνη Αργυροπούλου, Γυάλινος Κόσμος,, Δέσποινα & Βασιλεία, Δωροθέα, roibyfotini , Έλενα Καλύβα Σύκαρη, Θάλεια, Κατερίνα, Κερινόφωτο, Μανώλης, Μαριάννα Κοντοέ, Μελία, Μελιανού Μαρία, Μπλουμ Μπλουμ, Νεφελένια, Tάνια, Τσέρκι, Tali, Σαπφώ, Δεληγιάννης Νίκος, Mary's Fairies, Articles Uniques, Arachnee, Έλλη Κουρμούλη, Angy's Creations, Sofia Priftis, Eleanna pARTeri, ml. Productions, nena, Coracao, Νανέλλη, .by Kat, Kores by Yianna Karvela, Καλλιρρόη, Kinga Sito, Άννα, Σοφία Καραΐσκου, Tery.





8 Δυτικά: Λεωφ. Αθηνών 387, μπροστά από τα ΤΕΙ Αθηνών στο Αιγάλεω, 210 5316047, www.8dytika.gr





Υπεύθυνη διοργάνωσης: Βασιλάτου Γαβριέλλα

beyouniquefestival@hotmail.com

www.myspace.com/beyouniquefestival

http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=243868167417

40 Σκέψεις - Στόχοι για το 2010...

...δανεισμένοι από το βιβλίο της Χριστιάννας Λάμπρου "Οδηγός Θετικής Ενέργειας"

1. Ο χρόνος είναι ίσος για όλους. Όλοι έχουμε 24 ωρες την ημέρα και 7 ημέρες την εβδομάδα στη διάθεση μας καθημερινά, όπως έχουν και οι σπουδαιότεροι επιστήμονες, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες. Όλα μπορούμε να τα προλάβουμε, τα πάντα όμως ειναι θέμα προτεραιοτήτων.

2. Να αξιοποιείς σωστά το χρόνο σου και τα λόγια σου. Γιατί κανένα από τα δύο δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω.

3. Μην κάνεις ποτέ "εκπτώσεις" στον εαυτό σου για να αρέσεις στους άλλους. Να είσαι αυθεντικός σε ο,τι κι αν κάνεις."

4. Αναθεώρησε τις αξίες σου και μην παίρνεις για δεδομένο σημαντικά πράγματα όπως η υγεία.

5. Ξυπνώντας το πρωί, βάλε το αγαπημένο σου τραγούδι και φτιάξε τη μέρα σου.

6. Ο,τι και όποιος σε στεναχωρεί γραψτο στην άμμο, σε μια παραλία. Παρατήρησε πως τα κύματα θα σβήσουν σιγα σιγα τα πάντα.

7. Η νιότη και η ευελιξία είναι στο μυαλό. Μην επιτρέψεις να εγκατασταθεί στο σώμα σου ένας γερασμένος άνθρωπος.

8. Μην περιμένεις αντάλλαγμα για ο,τι καλό κάνεις. Καντο για σένα.

9. Όταν μια πόρτα της ευτυχίας κλείνει, ανοίγει μια άλλη. Αλλά συχνά κοιτάμε τόσο πολύ προς την κλειστή πόρτα, ώστε δε βλέπουμε αυτή που έχει ανοίξει για μας.

10.Βρες τρόπους να κάνεις τη ζωή σου περισότερο απλή, περισσότερο εύκολη, περισσότερο άνετη. Για παράδειγμα, προσπάθησε να βρεις τον καλύτερο δικηγόρο, υδραυλικό, γιατρό, ράφτη, τεχνικό υπολογιστών, κομμωτή, λογιστή, ταξιδιωτικό πράκτορα, που θα σε βοηθήσουν να κάνεις όνειρα ή να κοιμηθείς ήσυχος το βράδυ - κι ας κοστίζουν παραπάνω.

11. Κάθε φορά που μαλώνεις τα παιδιά σου, αγκάλιαζε τα μετά.

12. Ο χρόνος που ξοδεύεις με παιδιά, υπερήλικες και όσους σε έχουν ανάγκη δεν είναι ποτέ χαμένος.

13. ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ, ΚΑΤΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙΣ.

14. Χαμογέλα την ώρα που απαντάς στο τηλέφωνο, ο συνομιλητής σου θα το ακούσει στη φωνή σου.

15. Να σημειώνεις τις γιορτές και τα γενέθλια των φίλων σου και να τα θυμάσαι.

16. Κανείς δεν μπορεί να σε στεναχωρήσει ή να σε βλάψει. Εσύ το επιτρέπεις.

17. Όταν υπάρχει πρόβλημα δεν πρέπει μόνο να κάνεις κάτι αλλά και να μάθεις κάτι.

18. Σταμάτα να υπεραναλύεις τα προβλήματά σου. Σε ένα χρόνο από σήμερα, ό,τι σε απασχολεί θα ανήκει στη σφαίρα του παρελθόντος και δε θα έχει καμία σημασία πλέον.

19. Κάνε ένα αναπάντεχο δώρο σε κάποιον όταν δεν θα έχει γιορτή ή γενέθλια.

20. Να είσαι πάντα γενναιόδωρος με τους άλλους, στα λόγια σου, στις πράξεις σου και στις σκέψεις σου.

21. Μην κάνεις τίποτα για τα μάτια του κόσμου. Ζήσε για σένα.

22. Όταν μιλάς σε κάποιον κοίταζε τον στα μάτια.

23. Ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο είναι όπως θα είναι ο κόσμος για σένα.

24. Κάνε μια λίστα με όσα σε κάνουν δυστυχισμένο και σκέψου τι μπορείς να κάνεις για να τα διορθώσεις.

25. Η ευτυχία δεν θα έρθει σε αυτούς που δεν εκτιμούν όσα ήδη έχουν.

26. Το μίσος και η εμπάθεια δηλητηριάζουν πρώτα εμάς και μετά τους άλλους.

27. Όταν νιώθεις οτι ξεπερνάς τα όρια σου σήκω και φύγε. Μην πεις κάτι που θα μετανιώσεις.

28. Μην ανησυχείς για το τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Συγκεντρώσου στο τώρα.

29. Μην αφήσεις μια μικρή παρεξήγηση να χαλάσει μια φιλία.

30. Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου συμπεριφέρονται και εκείνοι.

31. Πέταξε όλα τα "σκουπίδια" από τη ζωή σου. Παλιά αντικείμενα και ρούχα που δε χρησιμοποιείς και ανθρώπους που νιώθεις ότι δε σε εκτιμούν.

32. Όλα θα γίνουν, όλα θα λυθούν.

33. Να εκτιμάς πάντα το γεγονός ότι οι γονείς σου, τα αδέλφια σου είναι το καταφύγιο στο οποίο μπορείς πάντα να γυρνάς. Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

34. Νιώθουμε δυστυχισμένοι επειδή εμείς το θέλουμε.

35. Να ξέρεις πότε χρειάζεται να πεις "ναι" και πότε "οχι". Σε κάθε περίπτωση να θέτεις τα όρια σου.

36. Κρίνε τους ανθρώπους από τη δική τους θέση, όχι από τη δική σου.

37. Τα πράγματα στη ζωη ειναι απλά. Ο,τι δίνεις, παίρνεις. Όλα εδώ πληρώνονται, όλα εδώ εξαργυρώνονται και όλα εδώ επιστρέφουν. Η θετική ενέργεια που στέλνεις, επιστρέφει σε σένα.

38. Το 90% των πραγμάτων για τα οποία ανησυχούμε, δε συμβαίνει ποτέ.

39. Να συγχωρείς πάντα πρώτος.

40. Εκτίμησε τα απλά πράγματα με όλες σου τις αισθήσεις: τη μυρωδιά του γιασεμιού τα βράδια του καλοκαιριού αλλά και του χώματος μετά τη μπόρα, την αίσθηση του δροσερού γρασιδιού κάτω από τα πόδια σου, τον πρώτο ήλιο της άνοιξης, το χαμόγελο ενός μωρού, το "σ'αγαπώ", ένα χάδι, τη γεύση του σπιτικού φαγητού, την αλμύρα της θαλάσσας, τη μυρωδιά των φρεσκολουσμένων μαλλιών και των φρεσκοπλυμένων ρούχων, τη "συγγνώμη", την κίνηση των χεριών μιας χορεύτριας, τη γεύση του πρωινού καφέ, την πανσέληνο, την αγκαλιά, τις Αλκυονίδες μέρες, το χαρταετό στον ουρανό της Καθαράς Δευτέρας, τη ζέστη του τζακιού το χειμώνα... "

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!!!

FAIRYTALES..

Ένα από εκείνα τα παλιά καλά τραγούδια που σε ταξιδεύουν και σε κάνουν να νιώθεις αλλιώς...

http://www.youtube.com/watch?v=bslSxYwgwlE

Fairy Tales Can Come True
It Can Happen To You
If You're Young At Heart

For It's Hard You Will Find
To Be Narrow Of Mind
If You're Young At Heart

You Can Go To Extremes
With Impossible Schemes
You Can Laugh When Your Dreams
Fall Apart At The Seams

And Life Gets More Exciting
With Each Passing Day
And Love Is Either In Your Heart
Or On It's Way

Don't You Know That It's Worth
Every Treasure On Earth
To Be Young At Heart

For As Rich As You Are
It's Much Better By Far
To Be Young At Heart

And If You Should Survive To 105
Look At All You'll Derive
Out Of Being Alive

And Here Is The Best Part
You've Had A Head Start
If You Are Among The Very
Young At Heart

And If You Should Survive To 105
Think Of All You'll Derive
Out Of Being Alive

And Here Is The Best Part
You've Had A Head Start
If You Are Among The Very
Young At Heart...

ΧΟΡΕΨΤΕ ΓΙΑΤΙ... ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ!

Tango: Το γιατρικό του έρωτα

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=75808&cid=5

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ...

Οι ζουζουνίτσες μου μεγαλώνουν και ανακαλύπτουν τον κόσμο..!
Η Αθηνούλα μου κοντεύει τα τρία και για εκείνη κάθε μέρα είναι και ένα πακέτο που ανυπομονεί να το ανοίξει γιατι είναι γεμάτο εκπλήξεις.
Με το που ανοίγει τα μάτια της το πρωί με ρωτά:
"Μαμά τι θα κάνουμε σήμερα;"
Της λέω λοιπον το πρόγραμμα της ημέρας και το πρωινό μας αρχίζει μέσα στη χαρά.
Η κάθε μέρα βέβαια είναι γεμάτη απορίες:
"Μαμά γιατι ο ηλιος πάει τη νύχτα στο σπίτι του;"
"Μαμά μπορώ κι εγώ να μασήσω τσίχλα όταν θα μεγαλώσω;"
"Μαμά πότε θα βγάλω κι εγώ ουρίτσα όπως αυτο το σκυλάκι;" (!!)

Παρατηρώ επίσης ότι παρατηρεί πράγματα που εγώ δεν θα πρόσεχα ποτέ. Ένα μικρό λουλουδάκι στην άκρη του δρόμου, ένα σκυλάκι στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας, μια σαρανταποδαρούσα πάνω στο πεζοδρόμιο...
Σήμερα της έκαναν εντύπωση οι κυρίες που επέστρεφαν από τη λαϊκή σερνοντας τα καροτσάκια τους που έκαναν "τσουκ τσουκ" - της φάνηκε τοσο αστειο που κάθε φορά που περνούσε δίπλα μας κι από ένα, η Αθηνούλα φωνάζε "κι άλλο καροτσάκι γεμάτο φρούτα! ακου, κανει τσουκ τσουκ!"
και γέλιο..!
Πόσο συναρπαστικός είναι ο κόσμος μέσα από τα μάτια των παιδιών..!
Μερικές φορές νομίζω ότι τα παιδιά έχουν ένα κρυμμένο μυστικό για το πώς ανακαλύπτει κανείς τη χαρά της ζωής. Παρατηρώντας τα μαθαίνουμε κι εμείς τη ζωή απ'την αρχή.

Πριν λίγες μέρες, η μικρούλα μου, η Ζωη-Έλλη, δοκίμασε το πρωτο της μπισκοτάκι. Αν και ούτε ίχνος από δοντάκι δεν έχει κάνει ακόμα την εμφάνιση του, η μπουμπού απόλαυσε την κάθε μπουκιά με τον ενθουσιασμό που συνοδεύει καθετι πρωτογνωρο...

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕ..!

(από το zougla.gr)

Ευτυχώς… τράκαρε

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009, 13:10

Αν η τύχη το θέλει, μπορεί ακόμη και ένα τροχαίο να σε σώσει! Και όμως, στον 43χρονο Bryan Rocco συνέβη -και μάλιστα ούτε ο ίδιος δεν το πιστεύει.Καθώς οδηγούσε και ταυτόχρονα έτρωγε, του κόλλησε στο λαιμό μία ροδέλα κρεμμυδιού.Ενώ πνιγόταν, ό άντρας δεν άντεξε και λιποθύμισε, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε να ξεφύγει από την πορεία του και ανεξέλεγκτο να πέσει σε ένα δέντρο…Η σύγκρουση ήταν τόσο ισχυρή, που του ξεκόλλησε η ροδέλα από το λαιμό, σώζοντάς τον από τον πνιγμό!Βέβαια, ήταν τόσο τυχερός, που ούτε πνίγηκε, αλλά ούτε και τραυματίστηκε από το τροχαίο!

ΜΥΡΙΣΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΠΙΤΑ..!

Μια εύκολη συνταγή που βρήκα στις sintagespareas.gr - με μικρές δικές μου παραλλαγές.
Πεντανόστιμο γλυκό!

Υλικά
1 πακέτο φύλλο κρούστα
1 γιαούρτι 2% (εγώ βάζω στραγγιστο 2%)
1 ποτηρι καλαμποκελαιο
3 αυγά
1 φλυτζανι ζάχαρη
2 βανίλιες (κατα προτίμηση με γεύση πορτοκάλι, υπάρχουν στα s/m)
1 φακελάκι baking powder
ξύσμα από ενα πορτοκαλι

για το σιρόπι:
2 ποτηρια νερό
1 ποτηρι φρεσκο χυμό πορτοκάλι
2 ποτήρια ζάχαρη
2 ξυλάκια κανέλλας
φλούδα ενός πορτοκαλιού - την οποία αφαιρώ προς το τέλος για να μην πικρίσει το σιρόπι

Εκτέλεση
Βάζω όλα τα υλικά εκτός από το φύλλο με ενα μεγάλο μπολ και χτυπω με σύρμα.
Όταν γίνει ομοιογενές μείγμα ρίχνω σιγά σιγά τα φύλλα, ένα ένα τσαλακωμένα όπως τσαλακώνουμε το χαρτί.
Ανακατεύω ελαφρά για να καλυφθουν τα φύλλα τελείως με το μείγμα, ρίχνω σε ταψάκι και ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο περίπου 40' στους 180 βαθμούς.
Στο μεταξύ έχουμε βράσει το σιρόπι.
Οταν ψηθεί το γλυκό, το χαράζουμε και το σιροπιάζουμε με χλιαρό σιρόπι.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ...

Όλα αλλάζουν και όλα είναι πιο όμορφα...

Ο ήχος και η μυρωδιά από τα πρωτοβρόχια.
Η ψυχρούλα που έρχεται μόλις ο ήλιος πέφτει και σε κάνει να αναζητάς στη ντουλάπα σου ένα ζεστό ζακετάκι.
Τα γέλια των παιδιών νωρίς το πρωί καθώς πηγαίνουν σχολείο.
Οι δουλειές του σπιτιού που πλέον γίνονται πιο εύκολα χωρίς τη ζέστη να σε καταβάλει.
Τα κίτρινα φύλλα που στον πρώτο αέρα χορεύουν και πέφτουν απαλά στο έδαφος.
Τα φθινοπωρινά άνθη.
Οι πρωινές βόλτες στον πεζόδρομο με τη δροσούλα.

Χτες ήταν τόσο όμορφη η βόλτα μου με τις μικρές, τόσο γλυκιά η πόλη το Σεπτέμβρη που είχα την αίσθηση ότι θα ανοίξω τα χέρια μου και θα την αγκαλιάσω. Έτσι, με τα δεντρακια της που χάνουν σιγα σιγα τα φυλλα τους, με τα παιδιά στην πλατεία, τον κόσμο που περπατούσε στην αγορά...
Γράφω αυτά και η μελωδία που έρχεται από το αγαπημένο μου Whisperings Radio δένει απόλυτα με όλα αυτά που έχω στο μυαλο μου...
http://www.youtube.com/watch?v=s2XzoA94Zws

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ ... ΖΩΗ - ΕΛΛΗ!

Η μικρούλα μου νεράιδα βαφτίστηκε πριν δυο μέρες...!
Ήταν μια υπέροχη μέρα με αγαπημένους συγγενείς και φίλους.

Να μας ζήσεις καρδούλα μου!!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΔΙΑΚΟΠΩΝ - Στην ξελογιάστρα Χίο... Ιούλιος 2009...

«Είδα με συγκίνηση ότι υπάρχει μια Χίος μαγευτική, μια κιβωτός γεμάτη θησαυρούς της αρχιτεκτονικής μας παράδοσης, ένα νησί με συγκλονιστικά τοπία, πλημμυρισμένο στις ευωδίες και της ανθισμένης πορτοκαλιάς, ένα νησί με απίστευτα φιλόξενους ανθρώπους, πατρίδα των πιο διάσημων ναυτικών των ελληνικών θαλασσών…»
(Από το «Ανεξερεύνητη Χίος» του Α. Ιορδάνογλου, ένα απόσπασμα που με εκφράζει απόλυτα μετά τις διακόπες μου στη Χίο…)

Πέμπτη 16 Ιουλίου
Το Nissos Chios μπαίνει στο λιμάνι της Χίου στις 4 τα χαράματα. Κατεβαίνουμε σε μια πόλη που δεν κοιμάται, πολλά μπαράκια είναι ακόμα ανοιχτά, κόσμος πάει κι έρχεται στην παραλία. Έχουμε κλείσει δωμάτιο στο Avgonyma Sunset στο χωριό Αυγώνυμα 20’ μακριά από την πόλη. Εκεί μας περιμένει υπομονετικά ο Κώστας, ο ιδιοκτήτης, που μας υποδέχεται με χαμόγελο και καλή διάθεση παρά το προχωρημένο της ώρας. Το δωμάτιό μας είναι τελικά ένα πολύ ευρύχωρο studio με όλες τις ανέσεις, ένα από τα τρία studios που βρίσκονται πάνω από την ξακουστή ταβέρνα «Αστέρι» λίγο έξω από τα Αυγώνυμα. Ολόκληρο το κτίριο είναι πέτρα και ξύλο, άρρηκτα δεμένο αισθητικά με το υπόλοιπο χωριό, μια καλοδιατηρημένη μεσαιωνική πολιτεία. Ο χώρος που θα μείνουμε είναι νοικοκυρεμένος, πεντακάθαρος και φιλόξενος. Στο ψυγείο υπάρχουν μέχρι και δροσερές Χιώτικες μανταρινάδες.



Σιγά σιγά χαράζει και στα μάτια μας ξεδιπλώνεται μια εκπληκτική θέα. Το μπαλκόνι μας αγναντεύει ολόκληρο το Αιγαίο από ψηλά!
Ένας σύντομος ύπνος κι έπειτα η πρώτη μας βόλτα στα καλντερίμια των Αυγωνύμων. Μας κάνει εντύπωση η μεσαιωνική αρχιτεκτονική με τα βαριά κυβόσχημα σπίτια από πέτρα, άλλα αναπαλαιωμένα με σεβασμό και αγάπη και άλλα παραμελημένα, περιμένοντας ίσως κάποιον να τα «αναστήσει»…




Έχει αρκετή ζέστη. Βρίσκουμε καταφύγιο στην πλατεία του χωριού όπου υπάρχει μόνο μία ταβέρνα και ένα καφενείο. Μια ακόμα δροσερή μανταρινάδα «Κάμπος» και πάνω στο τραπέζι απλώνουμε χάρτες και ταξιδιωτικούς οδηγούς για να σχεδιάσουμε τις επόμενες εξορμήσεις μας. Αποφασίζουμε να κατευθυνθούμε αρχικά προς τα ξακουστά ανά τον κόσμο Μαστιχοχώρια. Πρώτος προορισμός το χωριό Βέσσα. Η διαδρομή πολύ ενδιαφέρουσα. Για πολλή ώρα στα δεξιά μας απλώνονται κάθε τόσο παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά, έρημες από κόσμο. Η πρόκληση για βουτιά είναι μεγάλη, εμείς όμως πιστοί στο αρχικό μας πλάνο συνεχίζουμε. Από Βέσσα κάνουμε ένα σύντομο πέρασμα καθώς ανυπομονούμε να φτάσουμε στα Μεστά για τα οποία έχουμε ακούσει τα καλύτερα. Οι προσδοκίες μας επαληθεύονται. Αφήνουμε το αυτοκίνητο έξω από τον οικισμό και ακολουθούμε την πέτρινη επιγραφή «είσοδος». Ξαφνικά μεταφερόμαστε σε μια άλλη εποχή. Στενά πλακόστρωτα δρομάκια, αψίδες, στοές, μεσαιωνικές κατοικίες στην πλειονότητά τους εξαιρετικά αναστηλωμένες, διακριτικά μαγαζάκια. Φτάνουμε στην πλατεία. Κι εδώ ο κόσμος είναι ελάχιστος. Καθόμαστε για φαγητό στο «Μεσαίωνα», το εστιατόριο που φαίνεται να προτιμούν οι περισσότεροι επισκέπτες αυτή την ώρα. Ό,τι παραγγέλνουμε είναι καλομαγειρεμένο και νόστιμο. Ένας τελευταίος περίπατος στο χωριό κι έπειτα επίσκεψη σε μαγαζί με Χιώτικα προϊόντα στην είσοδο των Μεστών. Ευλογημένο νησί η Χίος, το διαπιστώνεις από την ποικιλία των προϊόντων που παράγει, κάποια από τα οποία εξάγονται σε όλο τον κόσμο. Κυρίαρχες πρώτες ύλες βέβαια η μαστίχα και τα εσπεριδοειδή, ειδικά εκείνα της περιοχής του Κάμπου.








Επόμενη στάση το Πυργί. Οι πληροφορίες μας λένε ότι ολόκληρο το χωριό είναι ένα αξιοθέατο εφάμιλλο των Μεστών. Φτάνοντας αντιλαμβανόμαστε το λόγο. Σχεδόν όλα τα κτίρια του χωριού - κατοικίες, καταστήματα, υπηρεσίες, τράπεζες – έχουν στην πρόσοψή τους εντυπωσιακά ξυστά μοτίβα απ’άκρη σ’άκρη. Κύκλοι, τρίγωνα, μαίανδροι, σταυροί, λουλούδια, πουλιά… είναι άπειρα τα σχέδια! Ένας ηλικιωμένος κύριος μας πληροφορεί ότι την παράδοση των «ξεστών» στα σπίτια ακολουθούν και σέβονται οι Πυργούσοι χρόνια τώρα και η τεχνική αυτή περνά από γενιά σε γενιά αυτούσια. Τα «ξεστά» δίνουν στο Πυργί μια όψη μοναδική.
Θέλουμε να εξερευνήσουμε το χωριό αλλά τελικά αποφασίζουμε ότι είδαμε πολλά για πρώτη μέρα κι έτσι παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής με την υπόσχεση να ξαναγυρίσουμε στο ιδιαίτερο αυτό χωριό.

Παρασκευή 17 Ιουλίου
Το πρωί επισκεπτόμαστε τη Νέα Μονή, ένα σπουδαίας σημασίας μοναστήρι που μάλιστα προστατεύεται από την Ουνέσκο. Η Νέα Μονή χτίστηκε το 1050μχ από τον Κωνσταντίνο Μοναχό, αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Το παρασκήνιο της ανέγερσης έχει ενδιαφέρον. Όταν ο Κωνσταντίνος Μοναχός ήταν εξόριστος ευγενής στη Λέσβο, τρεις Χιώτες καλόγεροι τον πλησίασαν και του είπαν ότι κάποια μέρα θα επέστρεφε στην πατρίδα του την Κωνσταντινούπολη και μάλιστα ως αυτοκράτορας. Η μοίρα τα έφερε έτσι και η προφητεία επαληθεύτηκε όταν η χήρα αυτοκράτειρα τον επέλεξε για νέο της σύζυγο επαναπατρίζοντάς τον. Τότε οι τρεις καλόγεροι επισκέφτηκαν ξανά τον Κωνσταντίνο Μοναχό και του θύμισαν την προφητεία, ζητώντας του ως αντάλλαγμα για τον καλό οιωνό να τους χτίσει μια εκκλησία για να στεγάσουν μια εικόνα της Παναγίας που είχαν βρει μέσα στον κορμό ενός δέντρου στη Χίο. Ο Μοναχός ανταποκρίθηκε με συγκίνηση, έχτισε το μοναστήρι και το προίκισε με αμύθητους θησαυρούς, κινητή και ακίνητη περιουσία. Ταυτόχρονα έφερε τους καλύτερους καλλιτέχνες για να διακοσμήσουν τη Νέα Μονή κι εκείνοι δημιούργησαν χρυσά ψηφιδωτά που όμοιά τους δεν υπήρχαν πολλά. Σύντομα το μοναστήρι έγινε το μεγαλύτερο θρησκευτικό κέντρο του Αιγαίου κι έφτασε να φιλοξενεί 800 μοναχούς. Όμως το 1822 οι Τούρκοι το λεηλάτησαν ψάχνοντας για θησαυρούς, σφάγιασαν όλους τους μοναχούς και έβαλαν φωτιά. Οι φλόγες που τύλιξαν τη Νέα Μονή τότε δεν άγγιξαν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Το 1850 το μοναστήρι αναστηλώθηκε και απέκτησε και πάλι μοναχούς. Δεν έμελλε όμως να επανέλθει στις παλιές του δόξες καθώς το 1881 ο μεγάλος σεισμός της Χίου έφερε νέα καταστροφή. Η νεότερη προσπάθεια αποκατάστασης των ζημιών στη Νέα Μονή χρονολογείται μόλις το 1990 και τα έργα συνεχίζονται.
Εντύπωση μου κάνουν τα χρυσά ψηφιδωτά – αληθινά έργα τέχνης – και ο τρούλος με τις περίτεχνες παραστάσεις από την Αγία Γραφή.




Το μεσημέρι μας βρίσκει στην πολύβουη πόλη και συγκεκριμένα στην αγορά. Πολλή η ζέστη, πολύς ο κόσμος, πολλά τα τροχοφόρα … όχι ιδιαίτερα καλός συνδυασμός. Απογοητεύομαι λίγο από το κέντρο της πόλης, περίμενα κάτι πιο γραφικό και λιγότερο θορυβώδες. Περίμενα να δω κτίρια με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, αλλά αντί αυτού είδα αρκετά κακής αισθητικής κτίσματα, ενώ λυπήθηκα για την κατάσταση πολλών παλιών αρχοντικών που έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Κι η πρόσοψη της πόλης, το λιμάνι, θα μπορούσε να είναι πιο περιποιημένο. Σκέφτομαι, και δικαιολογώ κάπως την κατάσταση με αυτή τη σκέψη, ότι ο μεγάλος σεισμός σχεδόν ισοπέδωσε την πόλη, ήταν πάρα πολλά τα όμορφα κτίρια που χάθηκαν. Από την άλλη όμως γιατί τα νέα κτίρια που πήραν τη θέση των παλιών να μην είναι σε εκείνα τα πρότυπα;
Αφήνω αυτούς τους προβληματισμούς στην άκρη και μπαίνω στο αυτοκίνητο. Η υπόλοιπη οικογένεια θέλει βουτιά στη θάλασσα κι έτσι ξεκινάμε για τον κοντινό Καρφά. Ο Καρφάς είναι μια οργανωμένη παραλία με άμμο και πολύ ρηχά νερά, τόσο ρηχά που νομίζεις ότι θα φτάσεις περπατώντας στα πολύ κοντινά παράλια της Τουρκίας.
Αργά το απόγευμα περιδιαβαίνουμε τον Κάμπο, την αριστοκρατική συνοικία της Χίου με τα διάσπαρτα αρχοντικά και τα περιβόλια με τα εσπεριδοειδή, καλά προστατευμένα πίσω από ψηλούς πέτρινους μαντρότοιχους. Ο οικισμός αυτός γεννήθηκε το 1346 από τους Γενουάτες, που θέλησαν να δημιουργήσουν ένα μικρό παράδεισο αποκλειστικά για τις εύπορες οικογένειες του νησιού.
Οι κατοικίες που χτίστηκαν ήταν κανονικοί πύργοι – παλάτια με μεγάλα περιβόλια από εξαιρετικής ποιότητας εσπεριδοειδή. Νερό υπήρχε άφθονο και η παραγωγή ήταν πλούσια. Κάθε πύργος είχε και το οικόσημο της ιδιοκτήτριας οικογένειας. Επί Τουρκοκρατίας ο Κάμπος παραχωρήθηκε ευγενικά στους νέους αφέντες καθότι οι Χιώτες έλπιζαν σε προνόμια, ενώ πολλά χρόνια αργότερα όταν επανεμφανίστηκαν στον οικισμό ευγενείς, η αίγλη των μεσαιωνικών πύργων αποκαταστάθηκε. Όμως το 1822 ο Κάμπος ακολούθησε τη μοίρα σχεδόν ολόκληρου του νησιού και μετατράπηκε σε σφαγείο. Τα μεσαιωνικά αρχοντικά λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν σχεδόν στο σύνολό τους. Ό,τι διασώθηκε έπεσε θύμα του μεγάλου σεισμού εξήντα χρόνια αργότερα. Η θέληση νέων γενεών να «αναστήσουν» τον Κάμπο και τη δόξα του έκανε και πάλι το θαύμα. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα η αριστοκρατική συνοικία είχε επανέλθει στην παλιά της αίγλη. Νέα αρχοντικά χτίστηκαν πάνω στα μισογκρεμισμένα γενοβέζικα ή εντελώς από την αρχή. Το πιο ξακουστό αρχοντικό του Κάμπου σήμερα είναι το «Αργέντικο», ένα οίκημα απερίγραπτης πολυτέλειας, του οποίου η αναστήλωση οφείλεται στον τελευταίο Αργέντη ιδιοκτήτη του, το Φίλιππο, μέγα ευπατρίδη και ευεργέτη της Χίου με πολλές πολύτιμες ιστορικές και αρχιτεκτονικές μελέτες για το νησί. Το «Αργέντικο», με το τεράστιο περιβόλι του, λειτουργεί πλέον ως ξενώνας που φιλοξενεί αποκλειστικά μεγάλες προσωπικότητες, Έλληνες και μη. Το εγγύτερο που μπορείς να βρεθείς στο μυθικό αρχοντικό είναι μπροστά από την επιβλητική του είσοδο με το μεγάλο οικόσημο, η οποία είναι σχεδόν πάντα κλειστή.
Ο δε μαντρότοιχος είναι τόσο ψηλός που δεν αποκαλύπτει ούτε μια σπιθαμή του Αργέντικου. Ψάχνω να βρω έστω μια χαραμάδα αλλά τελικά περιορίζομαι να φωτογραφίσω μόνο την είσοδο…

Επόμενη στάση στον Κάμπο το “Citrus”. Όμορφο όνομα για ένα όμορφο μέρος! Το “Citrus” άνοιξε τις πύλες του μόλις το 2008. Αποτελείται από ένα κεντρικό κτίριο , πρώην αρχοντικό και νυν ξενώνα, στο ισόγειο του οποίου λειτουργεί μουσείο εσπεριδοειδών, και μικρότερα κτίρια που τώρα στεγάζουν μια καφετέρια με ροφήματα και γλυκίσματα εσπεριδοειδών, καθώς και ένα εργαστήρι γλυκισμάτων και άλλων προϊόντων που μπορείς να αγοράσεις επιτόπου. Μπαίνουμε στο μουσείο και σύντομα εντυπωσιαζόμαστε με το εμπορικό δαιμόνιο των Χιωτών, οι οποίοι είχαν κατακτήσει αγορές σε όλο τον κόσμο με τα προϊόντα τους, ενώ η ναυτοσύνη τους ήταν τόσο ξακουστή που ακόμα κι ο Κολόμβος ήρθε στη Χίο προκειμένου να βρει κόσμο άξιο να επανδρώσει το πλοίο του!
Στην κατάφυτη αυλή του “Citrus” βρίσκουμε ευκαιρία να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε μια γευστικότατη πορτοκαλόπιτα που μόλις βγήκε από το φούρνο...




Ύστερα από σύντομης διάρκειας ξεκούραση στο “Sunset”, βγαίνουμε ξανά στο δρόμο, αυτή τη φορά με προορισμό το μαστιχοχώρι Θολοποτάμι. Αύριο παντρεύεται φιλικό μας ζευγάρι, ο Σταμάτης και η Αργυρώ, και απόψε στο σπίτι της νύφης έχει στηθεί προεόρτιο γλέντι. Το σπίτι είναι σκαρφαλωμένο σε ένα λόφο και αγναντεύει την πόλη της Χίου και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Η θέα είναι εκπληκτική.
Σε έναν όμορφο κήπο, το γλέντι έχει αρχίσει με παραδοσιακά όργανα, χορό και άφθονους μεζέδες. Κόσμος πολύς πηγαινοέρχεται, εύχεται, χορεύει. Παρά τη βαβούρα, οι μικρούλες κοιμούνται βαθιά και τίποτα δεν τις ενοχλεί. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα φεύγουμε, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη μέρα στον Άγιο Γεώργιο.

Σάββατο 18 Ιουλίου
Μετά το πρωινό μας κατηφορίζουμε προς την πολλά υποσχόμενη παραλία της Ελίντας. Φτάνοντας όμως «φυγαδευόμαστε» από αρκετές σφήκες που διαφαίνεται ότι έχουν κάνει κατάληψη κανονική στη δυτική πλευρά του νησιού. Μέχρι και «πρόγραμμα καταπολέμησης σφήκας» έχει μπει σε εφαρμογή στην περιοχή, δε βλέπω όμως να φέρνει ιδιαίτερα αποτελέσματα.
Έπειτα από άσκοπη περιπλάνηση, επιστρέφουμε και πάλι στη βάση μας και το μεσημέρι καθόμαστε για πρώτη φορά στο «Αστέρι» για φαγητό. Οι φήμες για τη νόστιμη κουζίνα του επαληθεύονται. Δοκιμάζουμε γευστικότατο κόκορα κρασάτο, μοσχομυριστούς χορτοκεφτέδες και πεντανόστιμους γίγαντες με συνοδεία μανταρινάδας Κάμπου (νομίζω ότι έχω εθιστεί στο συγκεκριμένο αναψυκτικό!)
Η οικογένεια Κώσταλου, στην οποία ανήκει το εστιατόριο και τα studios, είναι άνθρωποι πολύ φιλόξενοι, που μας κερδίζουν αμέσως με το χαμόγελο και τον επαγγελματισμό τους. Νιώθουμε άνετα εκεί, σχεδόν σαν να είμαστε στο σπίτι μας.
Στις 5 το απόγευμα είμαστε ήδη στο δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο Συκούσης, ένα ακόμα μαστιχοχώρι στο στυλ των υπολοίπων, με τα πέτρινα σπιτάκια του, τα καλντερίμια του, τις αψίδες, τα μικρά μπαλκόνια με τα περίτεχνα κάγκελα… Ένα από τα παλιά πέτρινα του χωριού έχουν αναστηλώσει και διακοσμήσει με μοναδικό τρόπο ο Σταμάτης και η Αργυρώ. Οι χώροι του είναι παραμυθένιοι! Από εκεί πηγαίνουμε να παραλάβουμε το γαμπρό και να περπατήσουμε μαζί του ως την εκκλησία.
Η ώρα κοντεύει 7μμ, το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο, τα όργανα φτάνουν και τα τραγούδια του γάμου ξεκινούν. Ο γαμπρός χορεύει για λίγο με συγγενείς και φίλους – ανάμεσα τους και η Αθηνούλα που μόλις δει χορό τρέχει να μπει μέσα!
Η διαδρομή προς την εκκλησία ξεκινά. Στην πλατεία του χωριού σταματάμε και περιμένουμε τη νύφη με τη δική της συνοδεία κι έπειτα όλοι μαζί, ζευγάρι και καλεσμένοι περπατάμε προς τον Άγιο Γεώργιο.
Τι όμορφη εκκλησία!
Ο ναός αυτός είναι ένας από τους τέσσερις παλαιότερους της Χίου, χτισμένος τον 12ο αιώνα. Ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ, ευγενικά χρώματα στην εξωτερική πλευρά του κι ένα θαυμάσιο ασπρόμαυρο βοτσαλωτό στο προαύλιό του συνθέτουν μια εικόνα πανέμορφη που μου θυμίζει έντονα Σικελία, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω.
Οι πράσινες και κίτρινες πινελιές της διακόσμησης του γάμου στον εξωτερικό χώρο δημιουργούν ένα σκηνικό πολύ ρομαντικό.



Στο εσωτερικό της εκκλησίας μου κάνει εντύπωση το ξυλόγλυπτο τέμπλο με τις πολύ ρεαλιστικές παραστάσεις και παράλληλα με το γάμο μελετώ το χώρο που είναι μια μικρή αποκάλυψη για μένα...!
Το ζευγάρι στέκει στο μέσον του ναού. Είναι όμορφο και πολύ ταιριαστό. Βγάζω τις απαραίτητες φωτογραφίες και αληθινή βροχή από ρύζι αρχίζει να πέφτει την ώρα του Ησαϊα… Η τελετή δε διαρκεί πολύ. Βγαίνω με την Αθηνούλα στο προαύλιο όπου προσφέρουν δροσερή σουμάδα, στραγάλια και γλυκό μαζί με τη μπομπονιέρα – ένα μπουκαλάκι «σούμα» (ντόπιο τσίπουρο φτιαγμένο από σύκο) και κουφέτα μέσα σε ένα όμορφο πουγκί δεμένο με κορδελίτσες. Σε κάθε πουγκί υπάρχει επάνω μια καρτούλα με ένα τετράστιχο μήνυμα από το ζευγάρι, όλα τα μηνύματα είναι γραμμένα από τη μητέρα της νύφης.




Η βραδιά είναι πολύ ζεστή, ακόμα περισσότερο στο «Ελληνικό Κάστρο» στην πόλη, στο χώρο της δεξίωσης. Μέχρι να φτάσει το νιόπαντρο ζευγάρι απολαμβάνουμε γευστικά εδέσματα με καλύτερο όλων τα σκαλοπίνια με σάλτσα δαμάσκηνου και μανιταριού. Με την είσοδο του ζεύγους εντυπωσιακά πυροτεχνήματα σκάνε στον ουρανό και η ορχήστρα ξεκινά τα τραγούδια του γλεντιού. Γαμπρός και νύφη χορεύουν για λίγο κι έπειτα ο γαμπρός αποχωρεί και αφήνει στην πίστα τη νύφη την οποία χορεύουν με τη σειρά συγγενείς και φίλοι. Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το έθιμο. Χαρά στις αντοχές της νύφης δηλαδή γιατί οι καλεσμένοι είναι και πολλοί και τελικά η Αργυρώ χορεύει σχεδόν μια ώρα χωρίς διάλειμμα. Σιγά σιγά μπαίνουν όλοι στο χορό, η ορχήστρα παίζει καταπληκτικά τα νησιώτικα. Είναι από τους γάμους που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό.
Λίγο μετά τις 2πμ παίρνουμε το δρόμο για τα Αυγώνυμα.

Κυριακή 19 Ιουλίου
Η μέρα μας μέχρι αργά περνά χαλαρά στο “Sunset”. Το μεσημέρι κατεβαίνουμε στο «Αστέρι» και δοκιμάζουμε νέες γεύσεις… Ντολμαδάκια, μουσακά, μελιτζάνα ψητή με τυριά, μαστέλο ψητό, αμπελοφάσουλα, πατάτες φούρνου με άφθονα μυρωδικά. Παρατηρώ ότι η χιώτικη κουζίνα έχει πολλά στοιχεία Ανατολής, πολλά μπαχαρικά που παραπέμπουν ιδιαίτερα στη Σμυρνέικη κουζίνα.
Το απόγευμα κατεβαίνουμε στο κέντρο της πόλης. Στην πλατεία Πλαστήρα το κόκκινο τρενάκι είναι έτοιμο για αναχώρηση. Ανεβαίνουμε με την Αθηνούλα βιαστικά και κάνουμε μια όμορφη βόλτα στο παραλιακό κυρίως κομμάτι. Ο ήλιος αρχίζει να δύει και η πόλη μοιάζει πιο όμορφη σε σχέση με εκείνο το καυτό μεσημέρι που είχαμε έρθει και περιδιαβαίναμε την αγορά. Για άλλη μια φορά όμως παρατηρώ κάποια σημεία που θα μπορούσαν να ήταν λίγο καλύτερα. Αναρωτιέμαι επίσης αν ηθελημένα οι άρχοντες της πόλης δεν προχωρούν σε αξιοποίηση τους έτσι ώστε να υπάρξει και τουριστική ανάπτυξη. Σε κουβέντα που κάνουμε με ζευγάρι επισκεπτών στη Χίο που γνωρίζουν καλύτερα το νησί, μαθαίνουμε ότι όντως οι Χιώτες, παρότι ιδιαίτερα φιλόξενοι άνθρωποι, ποτέ δεν επιδίωξαν την τουριστική ανάπτυξη, κυρίως λόγω του ότι οι βασικές πηγές εσόδων τους ήταν ανέκαθεν άλλες. Η ναυτιλία, η μαστίχα, τα εσπεριδοειδή, κυρίως βέβαια το πρώτο. Οι Χιώτες άλλωστε είχαν πάντα εξαιρετική φήμη ως καπεταναίοι και ναυτικοί. Εντύπωση μου κάνει όταν μαθαίνω ότι Χίος και Οινούσσες έχουν «παράγει» πλήθος εφοπλιστών (ειδικά οι μικροσκοπικές Οινούσσες).
Μαθαίνουμε επίσης ότι οι Χιώτες γενικά αποφεύγουν την πώληση γης τους σε μη-Χιώτες. Ίσως η διείσδυση «ξένων» στο νησί μέσω τουριστικών και άλλων επιχειρήσεων να σημαίνει για εκείνους κίνδυνο να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του νησιού. Μέχρι πρότινος μάλιστα σχεδόν όλα τα καταλύματα του νησιού ανήκαν σε Χιώτες. Μόνο πρόσφατα άνοιξαν κάποια ξενοδοχεία «ξένων» συμφερόντων. Αρχικά τέτοια τακτική τη βρίσκω αρκετά σοβινιστική, δεν ξέρω αν μου αρέσει. Έπειτα φέρνω στο μυαλό μου την κατάσταση στη Κρήτη, στη Μύκονο και σε άλλες πολύ τουριστικές περιοχές, όπου κομμάτια γης πωλούνται με ταχύτατους ρυθμούς και αδιακρίτως - και δε συζητάμε βέβαια για τις ξένες αλυσίδες και διάφορες επιχειρήσεις που κυριαρχούν σε αυτά τα μέρη. Πόσοι από αυτούς τους μη ντόπιους υποψήφιους αγοραστές θα αγοράσουν τελικά γη και θα στήσουν π.χ. ένα ξενοδοχείο σεβόμενοι την ιστορία και την αρχιτεκτονική παράδοση του τόπου; Πόσοι θα ερευνήσουν και θα φροντίσουν αυτό που θα φτιάξουν να δένει αρμονικά με τον περιβάλλοντα χώρο; Ίσως σε τελική ανάλυση οι Χιώτες να έχουν πολύ δίκιο που λειτουργούν όπως λειτουργούν…

Πίσω στην πόλη αποχαιρετούμε τους νιόπαντρους Σταμάτη και Αργυρώ που σύντομα αναχωρούν για ταξίδι του μέλιτος. Η Αθηνούλα βρίσκει τη χαρά της με κάτι τεράστιους τούλινους φιόγκους με πεταλούδες που της χαρίζουν, εμείς αποχαιρετούμε και κάποιους φίλους που επίσης ετοιμάζονται να αναχωρήσουν και επιστρέφουμε στα Αυγώνυμα.

Δευτέρα 20 Ιουλίου
Του Προφητή Ηλία, μεγάλη γιορτή σήμερα και στο νησί παντού πανηγύρια. Το μεγαλύτερο πανηγύρι όμως πρόκειται να γίνει μεθαύριο, της Αγίας Μαρκέλλας. Μας λένε ότι εκείνη τη μέρα θα είναι σχεδόν αδύνατο να προσεγγίσουμε την εκκλησία της Αγίας Μαρκέλλας κι έτσι αποφασίζουμε να πάμε προς τα εκεί σήμερα και παράλληλα να δούμε τη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Μετά από 45’ προσπερνάμε το Βολισσό και μόλις 6 χλμ δυτικότερα φτάνουμε στην Αγία Μαρκέλλα. Ένας μικρός ναός στο μέσον ενός αρκετά μεγάλου προαυλίου εμφανίζεται. Στο προαύλιο υπάρχουν άφθονα δέντρα, πάγκοι και τραπέζια κάτω από τη σκιά τους όπου οι προσκυνητές μπορούν να βρουν δροσερό καταφύγιο. Μέσα στο ναό γεμάτες τάματα πολλές εικόνες της Αγίας Μαρκέλλας, η οποία μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία και έκτοτε της αποδίδονται θαύματα πολλών ειδών. Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Μαρκέλλα για να αποφύγει να πέσει στα χέρια του πατέρα της που είχε σκοπό να την κακοποιήσει, ζήτησε από το Θεό να ανοίξει η γη και να την καταπιεί. Μόλις έκανε την ευχή, η γη όντως άνοιξε στα δύο και η κοπέλα βρέθηκε μέσα στο βράχο, όχι όμως ολόκληρη. Ο πατέρας της τη βρήκε κι από το μίσος του της έκοψε το στήθος και το κεφάλι και τα πέταξε στη θάλασσα. Στο σημείο του μαρτυρίου της, μέσα από το σπασμένο βράχο, αναβλύζει μέχρι και σήμερα νερό που οι πιστοί θεωρούν αγιασμένο. Οι Χιώτες τιμούν την Αγία Μαρκέλλα στις 22 Ιουλίου με προσκύνημα και πανηγύρι και συρρέουν κατά χιλιάδες στην περιοχή. Εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς ξεκινούν παραμονή της γιορτής - νύχτα - από την πόλη της Χίου για να πάνε περπατώντας στην Αγία Μαρκέλλα, διανύοντας μια απόσταση 40 ολόκληρων χιλιομέτρων!





Μετά το προσκύνημά μας, κατεβαίνουμε στην πολύ κοντινή παραλία και κάνουμε ένα σύντομο μπάνιο. Ο κόσμος είναι λιγοστός, ούτε που μπορώ να φανταστώ πώς θα είναι ο τόπος εδώ σε δυο μέρες με χιλιάδες επισκέπτες…
Επόμενος σταθμός μας ο Βολισσός, ακόμα μια μεσαιωνική κωμόπολη με ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο Βολισσός – κάποτε Βελισσός – πήρε το όνομα του, σύμφωνα με την πιθανότερη εκδοχή, από το στρατηγό Βελισσάριο, ξακουστό για τις στρατηγικές του ικανότητες. Παρά όμως τα σπουδαία κατορθώματα του, ήρθε η ώρα που ο Βελισσάριος εξορίστηκε από το Βυζάντιο και βρήκε καταφύγιο εδώ όπου οι ντόπιοι τον καλοδέχτηκαν και τον τίμησαν. Εκείνος σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους φιλόξενους κατοίκους έχτισε ένα επιβλητικό κάστρο στο ψηλότερο σημείο του χωριού και προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να μετατρέψει την περιοχή σε ισχυρό φρούριο. Σύντομα η πόλη μεγάλωσε και απέκτησε πλούτο και δόξα. Εύφορα εδάφη, άφθονα νερά και ισχυρή οχύρωση έκαναν το Βολισσό μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της ευρύτερης περιοχής κατά τα βυζαντινά χρόνια. Η πόλη ήταν τόσο καλά οχυρωμένη που οι πειρατές δεν επιχειρούσαν καν να προσεγγίσουν, πόσο μάλλον να οργανώσουν επίθεση. Σήμερα ο Βολισσός με τα καλοδιατηρημένα σπίτια του, τις μικρές πλακόστρωτες πλατείες του, τους δρομίσκους, την πρασινάδα και τα λουλούδια που σκαρφαλώνουν μέχρι τα μικροσκοπικά μπαλκόνια των δίπατων σπιτιών, διατηρεί τη γραφικότητά του και προσφέρεται για όμορφο περίπατο. Το πλακόστρωτο που ακολουθούμε μας φέρνει μπροστά στην πλατεία Πύθωνος, στην οποία βρίσκεται και ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου του 1872. Με θέα τη μεγαλοπρεπή εκκλησία, καθόμαστε στον «Πύθωνα», ένα γραφικό ταβερνάκι – το μοναδικό της πλατείας. Για μια ακόμα φορά το φαγητό που παραγγέλνουμε μας ταξιδεύει ανατολικά. Το κοκκινιστό με τα πολλά μπαχαρικά είναι ανεπανάληπτο, το ίδιο και το ζυμωτό ψωμί που μας φέρνουν στο τραπέζι. Κουβεντιάζουμε για λίγο με την κοπέλα που μας εξυπηρετεί. Ευγενικοί, χαμογελαστοί άνθρωποι όσοι έχουμε συναντήσει στη Χίο και πάνω από όλα προσιτοί. Μας κάνουν να νιώθουμε άνετα μαζί τους.
Μετά το φαγητό συνεχίζουμε τη βόλτα μας στο Βολισσό. Αρκετά παλιά σπίτια έχουν αναστηλωθεί εξαιρετικά και κάποια μάλιστα είναι προς πώληση. Γενικά είναι έντονη η αίσθηση ότι έχει υπάρξει μελέτη και φροντίδα να διατηρηθεί το παραδοσιακό χρώμα και να μην υπάρχουν «κακοφωνίες».



Φεύγοντας από την πόλη κάνουμε μια στάση στο δημοτικό σχολείο. Είναι ένα επιβλητικό κτίριο του 1928 με πανέμορφο αρχιτεκτονικό στυλ, το οποίο εκτός από τις αίθουσες όπου γίνονται τα μαθήματα στεγάζει επίσης μια αρκετά ενημερωμένη βιβλιοθήκη. Βλέπω την κεντρική είσοδο ανοιχτή και μπαίνω μέσα. Βρίσκω κάποιον δάσκαλο και συνομιλώ μαζί του για λίγο. Το σχολείο εξυπηρετεί μαθητές από όλη την περιοχή, όχι μόνο από το Βολισσό. Οι αίθουσες είναι ιδιαίτερα ευρύχωρες και σε καλή κατάσταση, η δε θέα από τα παράθυρα προς το Αιγαίο είναι μαγευτική! Αμφιβάλλω αν θα είχα το μυαλό μου στο μάθημα έχοντας τέτοια θέα μπροστά στα μάτια μου…
Στο δρόμο της επιστροφής αγναντεύουμε από ψηλά δυο εκπληκτικές παραλίες που σύμφωνα με το χάρτη είναι η Γερίτα και η Παπαλιά. Ερημικές, με γαλαζοπράσινα νερά, δε διαφέρουν από εξωτικές.
Με το στομάχι γεμάτο δεν υπάρχει περιθώριο για βουτιά κι έτσι επιστρέφουμε στη βάση μας και όλη την υπόλοιπη μέρα χαλαρώνουμε στα Αυγώνυμα.

Τρίτη 21 Ιουλίου
Με τη σκέψη ότι δυο μέρες μόνο μας έμειναν στο νησί, αποφασίζουμε επιτέλους να επισκεφτούμε το hot spot της Χίου, τα Μαύρα Βόλια. Διασχίζουμε Άγιο Γεώργιο, Αρμόλια (με τα περίφημα κεραμικά), και λίγο νοτιότερα το Εμπορειό. Ελάχιστα χιλιόμετρα πιο κάτω βρίσκονται τα Μαύρα Βόλια ή αλλιώς Μαύρος Γιαλός, μια παραλία με γυαλιστερά σκουρόχρωμα βότσαλα ηφαιστειογενούς προέλευσης που κάνουν το τοπίο πολύ ιδιαίτερο.




Από χτες φυσά πολύ και η θάλασσα εδώ έχει κύμα. Οι επισκέπτες είναι λιγότεροι απ’ό,τι περίμενα, ίσως και λόγω αέρα. Τον Αύγουστο λένε ότι στη συγκεκριμένη παραλία οι λουόμενοι είναι όσοι και τα «βόλια» (!)
Μικρά πεύκα στην άκρη της παραλίας προσφέρουν ελάχιστη σκιά, κι αυτή όμως χρήσιμη για να βάλουμε τις μικρούλες να καθήσουν από κάτω. Η Αθηνούλα απογοητεύεται λίγο που δεν υπάρχει άμμος να βάλει στο κουβαδάκι της, σύντομα όμως ξεχνιέται με μια βουτιά στη θάλασσα.
Βγαίνοντας από το Εμπορειό διαπιστώνουμε ότι είμαστε πολύ κοντά στο Πυργί, το «νεραϊδοχώρι» των μαστιχοχωρίων και συμφωνούμε ότι είναι καλή στιγμή να το εξερευνήσουμε.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στο Πυργί και επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα είναι τα «ξεστά» στις προσόψεις των σπιτιών. Η τεχνική αυτή έχει τις ρίζες της στη Μικρά Ασία, όπου και έγινε δημοφιλής περί τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι Πυργούσοι απλώνουν ένα λεπτό στρώμα λευκού σοβά και το ξύνουν πριν στεγνώσει δημιουργώντας διάφορα σχέδια από απλά γεωμετρικά μέχρι φιγούρες πουλιών και περίτεχνα λουλούδια. Παρόμοια «ξεστά» συναντά κανείς και στην Κωνσταντινούπολη.



Ο δρόμος που ακολουθούμε σύντομα μας οδηγεί στην κεντρική πλατεία του χωριού. Είναι αργά το μεσημέρι και καθόμαστε για φαγητό και λίγη ξεκούραση στο μικρό αλλά συμπαθητικό «Κάνιο». Έπειτα συνεχίζουμε την εξερεύνησή μας. Μερικά δρομάκια είναι τόσο στενά που μετά βίας χωρούν τρεις άνθρωποι περπατώντας πλάι πλάι. Τα σπίτια είναι σφιχταγκαλιασμένα, προφανώς από ανάγκη για προστασία σε εποχές που το Πυργί γινόταν στόχος πειρατών και άλλων εχθρών. Τα μπαλκόνια μικροσκοπικά, αυλές δεν υπάρχουν και πολλοί κάτοικοι κάθονται έξω από τα σπίτια τους, συνήθως σε μικρές παρέες, και κουβεντιάζουν. Σε μια από αυτές τις παρέες σταματώ μπροστά και ρωτώ για τις αμέτρητες αρμαθιές από ντοματίνια που βλέπω κρεμασμένες έξω από τα σπίτια τους, στο ύψος των μικρών μπαλκονιών. Τα ντοματίνια αυτά, που λέγονται και «μπουρνέλες» ή «νεράμπουλες», οι κάτοικοι του Πυργίου τα μαζεύουν, τα τρυπάνε από το κοτσάνι με βελόνα και κλωστή, τα κάνουν αρμαθιές, τα κρεμούν και τα ξεραίνουν.
Αναρωτιέμαι πού μπορούμε να βρούμε να τα αγοράσουμε. Μια συμπαθέστατη ηλικιωμένη κυρία τότε μου ζητά να περιμένω για να φέρει «3-4 ντοματίνια να δοκιμάσουμε», χάνεται για λίγο κι επιστρέφει με μια σακούλα γεμάτη! Προσφέρομαι να τις πληρώσω, δε δέχεται με τίποτα. Την ευχαριστώ και συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Η φωτογραφική μου μηχανή δε σταματά να κάνει κλικ. Το θέαμα με τα «ξεστά» δεν το έχουμε συναντήσει πουθενά αλλού στα ταξίδια μας. Σπουδαίο πράγμα να μπορείς να καυχιέσαι ότι η πόλη ή το χωριό σου έχει κάτι ιδιαίτερο που δεν έχουν άλλες, κάτι ασυνήθιστο, μια «σφραγίδα» μοναδικότητας. Σκέφτομαι τη δική μου πόλη. Δεν έχει τη μοναδική, «νεραϊδένια» όψη του Πυργίου άλλα έχει να καυχιέται το μεγαλύτερο δίκτυο ποδηλατόδρομων σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν είναι και λίγο..!
Με αυτές τις σκέψεις αλλά και μπόλικο ήλιο στο κεφάλι μας μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε δυτικά προς Ολύμπους. Άλλο ένα υπέροχο μαστιχοχώρι που προσφέρεται για όμορφο περίπατο. Τελευταία στιγμή όμως αποφασίζουμε να μην τον κάνουμε λόγω υπερβολικής ζέστης. Φτάνουμε στα Μεστά με σκοπό να επισκεφτούμε τον Παλιό Ταξιάρχη και να δούμε το ξακουστό του τέμπλο το οποίο έκανε 37 ολόκληρα χρόνια να ολοκληρωθεί (!), αλλά σύμφωνα με τον τουριστικό οδηγό που έχουμε στα χέρια μας, η εκκλησία είναι κλειδωμένη και ο μόνος με κλειδιά είναι κάποιος κύριος Ηλίας που πρέπει να αναζητήσουμε στην πλατεία για να έρθει να μας ανοίξει. Το πρόβλημα είναι ότι η ώρα είναι τρεις το μεσημέρι και μάλλον θα είναι αγένεια να ενοχλήσουμε τον κύριο Ηλία μέσα στο καταμεσήμερο… Με μια μικρή απογοήτευση αφήνουμε πίσω μας τα Μεστά. Ο Βασίλης με παρηγορεί λέγοντας ότι πρέπει να αφήσουμε και ορισμένα αξιοθέατα για την επόμενη φορά που θα έρθουμε στο νησί...
Μπαίνουμε στο Λιμένα των Μεστών. Φυσάει με μανία σήμερα και το πλοίο της γραμμής Λαύριο-Μεστά παλεύει να προσεγγίσει και να δέσει στο λιμάνι. Μάθαμε ότι το συγκεκριμένο δρομολόγιο κάνει μόλις 4 ώρες να φτάσει στο νησί. Τελικά η Χίος δεν είναι και τόσο μακριά όσο είχαμε νομίσει στην αρχή!
Πίσω στα Αυγώνυμα, στο «Αστέρι», ο Κώστας μας υποδέχεται με χαμόγελο και μας κερνά απίθανο παγωτό μαστίχα. Σε λίγο μας βλέπω να εθιζόμαστε στη μαστίχα..!
Ώρα 7 το απόγευμα κι εμείς ξεκινάμε για τον θρυλικό Ανάβατο. Κάθε Τρίτη τέτοια ώρα υπάρχει εκεί ένα ξεναγός που καθοδηγεί τους επισκέπτες μέσα στο χωριό. Τον Ανάβατο τον έχω δει σε πολλές φωτογραφίες αλλά η πραγματικότητα είναι ακόμα καλύτερη σε σχέση με τις εικόνες. Αν δε δεις με τα ίδια σου τα μάτια τον Ανάβατο, καμία περιγραφή δεν μπορεί να αποτυπώσει αυτό το τοπίο με ακρίβεια. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα Αυγώνυμα μπροστά μας εμφανίζεται ένας θεόρατος βράχος. Πάνω του, γαντζωμένο σφιχτά, ένα μεσαιωνικό χωριό, σωστό οχυρό! Κυβόσχημα πέτρινα - δίπατα στην πλειοψηφία τους - σπίτια, με μικροσκοπικά παράθυρα, χτισμένα εξαιρετικά κοντά το ένα στο άλλο, σου δημιουργούν την αίσθηση ότι ξαφνικά έχεις βουτήξει στη μηχανή του χρόνου κι έχεις μεταφερθεί μισή χιλιετία πίσω. Ακόμα κι αν ξέρεις από πριν ότι η ανάγκη για επιβίωση ήταν αυτή που έκανε κάποιους ανθρώπους να στήσουν τα σπίτια τους και τη ζωή τους σε αυτό τον άγριο βράχο, σε συγκλονίζει το θέαμα. Δε χωρά ο νους σου πως μπόρεσαν να ζήσουν άνθρωποι εκεί πάνω, σε ένα τόσο αφιλόξενο μέρος. Πώς εξασφάλιζαν τροφή; Νερό;
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ο Ανάβατος χτίστηκε το Μεσαίωνα στα αρχιτεκτονικά πρότυπα της εποχής και για πολλούς αιώνες παρέμεινε φρούριο απόρθητο λόγω της θέσης του και του τρόπου με τον οποίο ήταν χτισμένο. Τον Απρίλιο του 1822, τον καιρό της μεγάλης σφαγής από τους Τούρκους, ο Ανάβατος άντεξε την πολιορκία μέρες πολλές, πιο πολλές από κάθε άλλο χωριό της Χίου μέχρι να πέσει στα χέρια των εχθρών. Οι κάτοικοι σχεδόν αποδεκατίστηκαν. Οι Τούρκοι έβαλαν φωτιές και λεηλάτησαν τα σπίτια. Έπειτα ήρθε ο μεγάλος σεισμός να φέρει κι άλλη καταστροφή. Τότε οι εναπομείναντες κάτοικοι το εγκατέλειψαν οριστικά. Παρόλα τα χτυπήματα όμως, ένα μεγάλο μέρος του χωριού άντεξε και σήμερα στέκει αγέρωχο πάνω στον άγριο βράχο, εκεί στην άκρη του γκρεμού – σύμβολο της ισχυρής θέλησης του ανθρώπου να δαμάσει ακόμα και τα πιο δύσβατα μέρη, ειδικά όταν κάτι τέτοιο είναι συνεπάγεται και την επιβίωση του. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ο Ανάβατος ήταν εντελώς ακατοίκητος, έρημος από κάθε ζωή. Πλέον το χαμηλότερο κομμάτι του έχει αρκετά αναστηλωμένα σπιτάκια που χρησιμοποιούνται ως εξοχικές κατοικίες, καθώς και ένα γραφικό ταβερνάκι στην είσοδο του. Μάθαμε ότι οι ιδιοκτήτες των σπιτιών είναι κυρίως άνθρωποι που τα κληρονόμησαν από προγόνους τους – αυτές είναι ιδιοκτησίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά σε ένα διάστημα εκατοντάδων χρόνων. Μαζί με τον ξεναγό μας ανεβαίνουμε και στεκόμαστε στη «Μεσοχώρα». Σε κάποιο αναπαλαιωμένο σπιτάκι η πόρτα είναι μισάνοιχτη και μπορώ να δω το εσωτερικό. Είναι λιτό και καθαρό. Ελάχιστα τα έπιπλα, ένα τραπεζάκι με δυο καρέκλες, ένα κουζινάκι με τα απολύτως απαραίτητα, ένα υπερυψωμένο δώμα με ένα ξύλινο κρεβάτι και μια μικρή ντουλάπα. Καμία πολυτέλεια. Έτσι όπως ταιριάζει στο χαρακτήρα του Ανάβατου.
Λίγα μέτρα πιο πέρα μοσχομυρίζει θυμάρι. Ένας κάτοικος πουλά μέλι, μυρωδικά και βότανα στους επισκέπτες. Απέναντι ένας πέτρινος φούρνος που μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί αιώνες τώρα. Ανεβαίνουμε μερικά σκαλάκια πιο πάνω και το τοπίο γίνεται μελαγχολικό. Είμαστε στο ψηλότερο σημείο της «Μεσοχώρας». Παντού τριγύρω σπίτια μισογκρεμισμένα, χορταριασμένα, λαβωμένα από το χρόνο και την εγκατάλειψη. Ρίχνω μια ματιά κάτω και με πιάνει ίλιγγος από το ύψος, η θέα προς το απέναντι βουνό και το δρόμο που οδηγεί στον Ανάβατο είναι συγκλονιστική! Θυμάμαι με ανατριχίλα κάτι που διάβασα για εκείνο το ματωμένο Απρίλη του 1822, ότι πολλοί κάτοικοι του Ανάβατου προτίμησαν τότε να πέσουν στο κενό παρά στα χέρια των εχθρών… Τι τραγωδία! Ξαφνικά νιώθω νοσταλγία για τα κατάλευκα, λουσμένα στο φως, σπίτια της Σίφνου με τα χρωματιστά παραθυρόφυλλα... Αυτός εδώ ο τόπος έχει βαρύ παρελθόν, τόσο που βαραίνει την ψυχή σου όταν το μελετάς, όταν αντικρίζεις αυτά τα κτίρια που είναι κομμάτι της ιστορίας του αναπόσπαστο. Μέσα σε αυτό το χωριό-φρούριο κάποτε ζούσαν άνθρωποι με όνειρα, ελπίδες και προσδοκίες. Πόσο μπορεί να διέφεραν από εμάς; Και βρέθηκαν σε συνθήκες τόσο αντίξοες που δεν τις χωρά ανθρώπου νους, πάλεψαν με ό,τι είχαν στα χέρια τους, ξέχασαν τα όνειρα τους και έκαναν μοναδικό σκοπό τους την επιβίωση. Με θλίβει αυτή η σκέψη και παρ’ότι βρίσκω εξαιρετικό αξιοθέατο τον Ανάβατο, δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να τον επισκεφτώ ξανά…
Ο ξεναγός μας πληροφορεί ότι στο χωριό υπάρχει ένας και μόνο άνθρωπος που ζει εκεί χειμώνα-καλοκαίρι, συγκεκριμένα μια γυναίκα. Τη συναντάμε μπροστά στη νέα εκκλησία των Ταξιαρχών, είναι μια μεσόκοπη κυρία που μας ανοίγει και την πόρτα του ναού να μπούμε μέσα. Μου φαίνεται αδιανόητο πώς αυτή η γυναίκα μπορεί να ξεχειμωνιάζει στον Ανάβατο, να μένει εκεί νύχτα και μέρα – ολομόναχη!
Πίσω στη «Μεσοχώρα», στο ψηλότερο επίπεδο, μια επιγραφή μας πληροφορεί ότι δεν επιτρέπεται να προχωρήσουμε παραπέρα λόγω εργασιών συντήρησης. Τελικά δε θα δούμε την «Ακρόπολη»… Κρίμα…
Επιστρέφουμε στα χαμηλότερα στρώματα, εκεί που υπάρχει κίνηση και ζωή. Μέσα στο Ναό των Ταξιαρχών ο ξεναγός μας αφηγείται κι άλλες ιστορίες σχετικά με τον Ανάβατο αλλά εγώ τρέχω πίσω από τη Νανά που ενθουσιασμένη με τραβά να δω ένα σπίτι «με πολλά ζωάκια». Πραγμάτι, στο πίσω μέρος ενός αναστηλωμένου σπιτιού κάποιος έχει φτιάξει ένα μικρό αγρόκτημα με κουνέλια, κοτούλες και άλλα ζώα. Πιο πέρα ένα καλοφτιαγμένο περιβόλι με ποικιλία λαχανικών και μια μικρή αυλή όπου παίζουν δυο παιδάκια με τον παππού τους. Η ζωή επιστρέφει σιγά σιγά στον Ανάβατο, είναι αισιόδοξες εικόνες όλες αυτές.
Στο μεταξύ χάνω ένα κομμάτι της ξενάγησης αλλά δε με πειράζει, αρκετά όσα έμαθα για το παρελθόν αυτού του τόπου. Μακάρι από εδώ και πέρα να συνεχιστούν τα έργα αναστήλωσης, να βρεθούν άνθρωποι που θα αγαπήσουν τον Ανάβατο και θα του ξαναδώσουν ζωή και χαρά...





Βράδυ στα Αυγώνυμα, αρκετά κουρασμένοι από την ανάβασή μας στον Ανάβατο (κάπως οξύμωρο μου ακούγεται αυτό…), βρίσκουμε ήρεμο καταφύγιο στο «Αστέρι». Απόψε δοκιμάζουμε επιτέλους τον περίφημο «Αριούσιο Οίνο». Έχω διαβάσει ότι για το συγκεκριμένο κρασί έχουν γίνει μέχρι και εχθροπραξίες στο παρελθόν (!). Αν και δεν είμαι φαν του κρασιού, το συγκεκριμένο κρασί είναι θαυμάσιο, ιδιαίτερα αρωματικό. Κατά σύμπτωση στο «Αστέρι» συναντάμε παλιούς γνωστούς από τη Λάρισα που μόλις έχουν ξεκινήσει τις διακοπές τους στη Χίο και η βραδιά μας περνά ευχάριστα με χαλαρή κουβεντούλα. Αύριο είναι η τελευταία μας ολόκληρη μέρα στο νησί...

Τετάρτη 22 Ιουλίου
Σήμερα είναι μεγάλη γιορτή για το νησί της Χίου, η γιορτή της Αγίας Μαρκέλλας. Τα πάντα είναι κλειστά και εκατοντάδες Χιώτες (και μη) είναι ήδη στο δρόμο για τον τόπο του προσκυνήματος, άλλοι με αυτοκίνητα, άλλοι πεζοί. Απ’ό,τι μαθαίνουμε, 1-2 μέρες πριν τη γιορτή και ειδικά τη μέρα της γιορτής ο άνεμος δυναμώνει. Από χτες βράδυ όντως φυσάει πάρα πολύ, ο αέρας λυσσομανάει. Αγχώνομαι λίγο για το ταξίδι μας…
Παίρνουμε πρωινό και την ώρα που ετοιμαζόμαστε να αφήσουμε το δωμάτιο, έρχεται ο Κώστας με ένα πιάτο ζεστούς μοσχοβολιστούς λουκουμάδες. Μας έχει καλομάθει ο κύριος «Αστέρι»! Η φιλοξενία και το χαμόγελο ολόκληρης της οικογένειας Κώσταλου μας έχει σκλαβώσει. Σχολιάζουμε ότι αν ο κάθε εστιάτορας και ξενοδόχος της χώρας παρείχε τόσο καλές υπηρεσίες σε συνδυασμό με ζεστή φιλοξενία σε τόσο προσιτές τιμές, η Ελλάδα θα ήταν ένας πραγματικός τουριστικός παράδεισος!
Παρά το ισχυρό μελτέμι βγαίνουμε σε αναζήτηση κάποιας παραλίας για ένα τελευταίο μπάνιο στη Χίο. Καταλήγουμε στη Γερίτα, λίγα χιλιόμετρα νότια του Βολισσού. Τα νερά είναι γαλαζοπράσινα, μια θάλασσα να την πιείς στο ποτήρι! Είναι όμως αρκετά δροσερή, όπως και οι περισσότερες παραλίες της Χίου.
Το τελευταίο μας βράδυ στη Χίο περιλαμβάνει μια σύντομη βόλτα στην πόλη και επίσκεψη στα μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα. Εφοδιαζόμαστε με αρκετή μαστίχα, χειροποίητα ζυμαρικά, σαπουνάκια μαστίχας και εσπεριδοειδών, λικέρ, υποβρύχια… Τι να πάρεις και τι να αφήσεις…
Έπειτα επιστροφή για πακετάρισμα.
Ο Κώστας και η οικογένειά του μας αποχαιρετά με δυο τσάντες καλούδια, ένα μπουκάλι αριούσιο, ένα βάζο μέλι, ένα βάζο δικής τους παραγωγής κοπανιστή και δυο κούπες με ζωγραφισμένα επάνω τα παραμυθένια Αυγώνυμα.
Πριν ακόμα αναχωρήσουμε, φλερτάρουμε ήδη με την ιδέα να επιστρέψουμε στη Χίο για Πάσχα…
Καλή αντάμωση μοσχοβολιστό νησί του Αιγαίου..!